INLEIDING

In deze rubriek willen wij uw aandacht vragen voor chinchilla’s die wij met enige voorrang willen herplaatsen.
Misschien vraagt u zich af: waarom met voorrang en welke dieren komen daarvoor in aanmerking?

Met ingang van 1 maart 2008 hebben wij noodgedwongen onze activiteiten als opvangcentrum moeten staken. Dit betekent dat wij geen chinchilla’s meer opvangen en uitsluitend zorg bieden aan permanente bewoners. Dit zijn o.a. hoogbejaarde chins, chinchilla’s met een intern probleem of een fysieke beperking en ernstig getraumatiseerde dieren. Chinchilla’s die niet tot de categorie ‘permanente bewoners’ behoren, dienen dus eigenlijk zo snel mogelijk te worden herplaatst.

In aanmerking komen geestelijk en lichamelijk gezonde, sociale dieren die eigenlijk wat meer persoonlijke aandacht verdienen dan zij op dit moment bij ons krijgen.
In ons chinchillazorgcentrum moet iedere chinchilla de aandacht delen met ruim 160 soortgenoten. Gelegenheid om de dieren dagelijks even lekker te laten loslopen in onze speelkamer hebben wij niet. De dieren komen bij toerbeurt aan de beurt.

Daarnaast willen wij een aantal chins onder uw aandacht brengen die zichzelf niet zo goed verkopen.
Hierbij kunt u denken aan dieren met uiterlijke onvolkomenheden, zoals b.v. een beschadigd oortje, een spits snuitje, lange flaporen of een gekrulde staart.
Dit in de hoop dat u door de buitenkant heen kijkt en zult gaan voor hun geweldige karakter.

Hoewel de huisvesting van onze chinchilla’s nagenoeg perfect is, kunnen wij ons voorstellen dat met name dieren die bij hun vorige eigenaar(s) regelmatig losliepen, de begrenzing van hun volières toch wel ervaren.
In het bijzonder voor die chinchilla’s die de dagelijkse vrijloop missen, hopen wij op korte termijn geschikte adoptiefouders *) te vinden.

__________________________________
* ) voor het profiel van een door ons geschikt geachte adoptiefouder verwijzen wij u graag naar onze webpagina Herplaatsing van chinchilla’s



Veel van de door ons opgevangen dieren hebben het nodige meegemaakt. Sommige (zie foto’s onder) hebben wij echt van de dood gered.


U kunt zich voorstellen dat wij niet willen dat deze dieren opnieuw in de problemen komen.
Mede om die reden verstrekken wij over iedere chin eerlijke informatie. U weet dan, voordat u beslist of u een bepaalde opvangchinchilla in huis wilt halen, wat u van hem of haar kan verwachten.

Hiermee hopen wij te voorkomen dat u op den duur teleurgesteld raakt in het karakter of in de persoonlijkheid van het diertje. We gaan er namelijk vanuit dat de relatie die u met de chin(s) aangaat er een zal zijn voor de rest van zijn of haar leven.

Voor de eventuele aanschaf van chinchilla’s hebben wij een uitgebreide checklijst opgesteld. Aan de hand van de gestelde vragen kunt u nagaan of een chinchilla als huisdier wel bij u past.

Alle in ons chinchillazorgcentrum aanwezige dieren worden onder contract herplaatst. Dit contract, genaamd ‘Plaatsingsovereenkomst’ kunt u vinden onder ‘Downloads’. Wij adviseren u dit contract tevoren even rustig door te nemen, zodat u bij het ondertekenen ervan niet voor verrassingen komt te staan. Nieuwsgierig geworden naar de dieren die een tehuis zoeken? Onderstaand stellen wij vast enkele aan u voor……

  TEHUIS GEZOCHT

  NADIA EN GUILIËTTA

Nadia (foto) is geboren in 1996 en afkomstig van een hobbyfokster in Noord-Holland.
Zij werd daar Corby genoemd, naar voormalig president van de Sowjet-Unie Corbatsjov. Dit vanwege de opvallend donkere velvet vlek op haar kop.
Omdat wij de naam Corby toch niet echt bij het vrouwtje vonden passen, besloten wij haar Nadia te noemen.

In ons opvangcentrum werd Nadia in 1998 met succes gekoppeld aan Giordano, een witbont gecastreerd bokje.
Niet veel later werden twee beige jongen geboren: Gigilio en Guiliëtta. Nadia bleek dus al drachtig bij binnenkomst.
Voor ons was het de zoveelste keer dat wij via een fokker een vrouwtje drachtig binnen kregen.

Zoals zoveel chinchillavrouwtjes die bij fokkers vandaan komen, bleek Nadia niet echt gecharmeerd te zijn van mannen. Zij verstootte haar zoontje binnen drie maanden en liet uiteindelijk ook haar eigen partner links liggen.

Na de koppeling van haar zoon Gigilio met het gehandicapte bokje Gino en het overlijden van haar lieve mannetje Giordano, bleef Nadia achter met haar dochter Guiliëtta (foto).
Van rouw om hun echtgenoot en vader, was geen enkele sprake. De dames leken eerder opgelucht. Dit terwijl Giordano juist zo’n geweldig zorgzaam kereltje was geweest en Gigilio eigenlijk nog te jong om enig kwaad in de zin te hebben.

We zijn inmiddels enkele jaren verder en we hebben moeten constateren dat Nadia (foto) en Guiliëtta een hecht span vormen. Deze moeder en dochter vormen echt twee handen op één buik.
Ze mogen dan geen vriendelijke dames zijn geweest voor hun manvolk, maar tegenover mensen zijn ze bijzonder vriendelijk en geïnteresseerd.
We zijn er dan ook van overtuigd dat een eventueel nieuw baasje veel plezier aan dit geweldige koppel kan beleven.

Bent u degene die het met deze dames aandurft?
Neemt u dan a.u.b. contact met ons op.
Bij een goede verzorging kunnen zij zeker nog acht tot tien jaar mee.

Toegevoegd: 11 november 2007




  VLADIC EN JORNO

Vladíc (spreek uit: Wlaadietsj) is een standaard bokje (foto). Hij zit vanaf 2002 bij Vida Nueva.
Het mannetje werd op 11 mei van dat jaar door een vrachtwagenchauffeur uit Scheemda naar ons opvangcentrum gebracht. Deze chauffeur die regelmatig een vracht had naar diverse Balkan- en Oostbloklanden, kwam met een verbijsterend verhaal…

Hij had in een café in een dorpje in Tsjechië een chauffeur ontmoet uit de regio. Deze had hem uitgenodigd om bij hem thuis een hapje te komen eten. De chauffeur besloot het aantrekkelijke aanbod niet af te slaan. Dit was immers een ultieme kans om de plaatselijke bevolking en hun keuken beter te leren kennen.

Terwijl de vrouw van de Tsjechische vrachtwagenchauffeur in de weer ging met potten en pannen, leidde haar man de chauffeur uit Scheemda rond. De tocht voerde al snel naar buiten, waar de Tsjechische chauffeur in de achtertuin een garage had met oude motoren. Zijn trots. Maar er was meer…

Tot zijn ontzetting, ontdekte de man uit Scheemda ook een vieze, roestige volière, half weggezakt tegen een natuurstenen muur.
Hierin bleken de kadavers te liggen van meerdere chinchilla’s. Sommige al helemaal vergaan, andere betrekkelijk ‘vers’.
Terwijl de chauffeur uit Scheemda vol walging zijn blik door de smerige volière liet gaan, ontdekte hij tot zijn ontsteltenis een levende chin tussen enkele dode dieren.
Plukkerig (waarschijnlijk omdat hij nog nooit een zandbad had gehad) en met een doffe blik in zijn ogen, leunde het diertje over het lichaam van een andere chin. Vermoedelijk zijn maatje…..

De Tsjechische man reageerde onverschillig verrast: ‘oh, die ene leeft nog…. Ongelooflijk! Ik dacht dat ze allemaal al de pijp uit waren’.

De chauffeur uit Scheemda die het liefst direct wilde vertrekken, in plaats van nog te blijven eten, opperde dat hij de chin wel wilde hebben.
Op zijn vraag of hij het diertje misschien mee naar huis mocht meenemen, werd echter nog heel moeilijk gedaan. De Tsjechische chauffeur begreep maar al te goed dat hij hier wel een slaatje uit kon slaan en ging in onderhandeling over de prijs.

Uiteindelijk is het de man uit Scheemda gelukt om de chinchilla voor een ons onbekend bedrag mee te nemen. Dat het diertje de lange reis onder zo extreem primitieve omstandigheden heeft overleefd, mag een wonder heten…

Eenmaal in Nederland heeft de chauffeur uit Scheemda de chin nog veertien dagen in huis gehouden, alvorens hij besloot er afstand van te doen.
Toen Vladíc bij ons binnen kwam, zag hij er dan ook al een stuk beter uit (foto).
Hij had te eten gehad en zelfs een bak met zand. Dat dit geen vogelzand mocht zijn was de man niet bekend. Dat was ook niet belangrijk: hij had in ieder geval zijn best gedaan om het diertje in leven te houden…..

De eerste dagen bleef Vladíc enorm schrikachtig. Bij het minste geringste schoot hij door zijn kooi. Met engelengeduld hebben wij geprobeerd zijn vertrouwen te winnen. Dit lukte geleidelijk. Vooral als we tegen hem praatten was Vladíc een en al aandacht. Het was net alsof hij bezig was te liplezen.

Op woensdag, 19 juni 2002 heb ik een poging ondernomen om Vladíc te koppelen met de broertjes Jacco en Jorno. Dit bleek een gouden greep: tegen middernacht vond ik het drietal innig over elkaar heen liggend in het zandbad. Echt geweldig!

Helaas is Jacco bijna twee jaar tijd geleden overleden aan een nierprobleem. Vladíc bleef achter met Jorno, een schattig standaard inteeltmannetje.

Jorno (foto) is opvallend klein, maar verder kerngezond en actief. Het is echt een schattig kereltje: tam, nieuwsgierig en vertederend lief.
Zowel Vladíc als Jorno hebben lange tijd tot de favorieten van ons opvangcentrum behoord.

Doordat we ons namelijk in het begin heel intensief met Vladíc hebben beziggehouden, is hij ontzettend tam geworden. Als je nu het deurtje van zijn kooi openmaakt springt hij direct in je handen.
Verder is hij een enorme snoeperd. Met lekkernijen zijn we echter matig. Gelukkig vind hij het ook heerlijk om te knuffelen en nog steeds heeft hij de neiging te gaan ‘liplezen’ als je tegen hem praat….

Ook Jorno heeft altijd veel aandacht gehad. Hij werd samen met zijn broertje Jacco door zijn eigen moeder gedumpt en is daardoor van baby af aan in mensenhanden geweest.

Vanwege zijn dubieuze afkomst, hebben wij Vladíc lange tijd als permanente bewoner beschouwd. Dit is niet meer nodig. Hij is uitgegroeid tot een kerngezonde man. Hetzelfde geldt voor Jorno.
Vladíc en Jorno zijn een heerlijk stel voor mensen die het leuk vinden om intensief met hun chinchilla’s om te gaan.

Heeft u belangstelling voor dit leuke, actieve tweetal?
Neemt u dan a.u.b. contact met ons op.

Toegevoegd: 11 november 2007




  CATÓ EN CARINO

Cató (foto) is geboren in 1999. Zij is een forse vrouw, afkomstig van een grote chinchillafarm in het midden van het land. Daar werd zij afgekeurd voor de fok omdat zij incidenteel last had van vachtbijten.

Toen Cató bij ons in de opvang kwam, bleek zij, tot verbazing van de fokker, drachtig te zijn.
Op 1 december 2001 beviel zij van twee kerngezonde jongen: zoon Calvin (helaas overleden in 2006) en zoon Carino. Beiden waren standaard van kleur, maar met een opvallend donkere rug. Het valt niet uit te sluiten dat de vader een black velvet is geweest.

Cató is een heel vriendelijk, rustig, enigszins teruggetrokken vrouwtje. Bij de achterhand zijn nog altijd wat sporen van vachtbijten te zien. Dit is naar alle waarschijnlijkheid genetisch bepaald. Ook haar zoon Carino vertoont tekenen hiervan.

Cató (foto) was aanvankelijk niet zo op mensen gericht.
Ze leefde in haar eigen wereldje en was met weinig tevreden. Overdag sliep zij bij voorkeur in haar slaaphuisje: een grote aardewerk kruik die helemaal boven in haar kooi hing.
Haar (inmiddels overleden) zoon Calvin lag dan meestal lekker tegen haar aan. Hij was duidelijk haar oogappel.

Na het overlijden van Calvin viel Cató in een diep gat. Ze raakte depressief en kwam alleen nog maar uit haar kruik om te eten of een plas te doen.
Hoewel ze totaal geen aandacht van ons vroeg, had ik sterk het gevoel dat ik me toch wat meer met haar bezig moest bezighouden. Ik praatte veel met haar, maar Cató liet zich niet opbeuren. Met Calvin leek alle vreugde uit haar leven verdwenen.

Op een gegeven moment ging het zo dramatisch slecht met Cató dat ik besloot haar in een andere (lage, brede) kooi te zetten.
Ze kon dan niet meer wegkruipen in haar voor mij moeilijk te bereiken kruik, maar moest beschutting zien te vinden in een stenen huisje (foto) op de grond. Dit kon ik makkelijk optillen om te kijken hoe het met haar ging.

Cató vond alles best. Ze kroop inderdaad direct weg in het stenen huisje en liet zich niet meer zien.

Ik besloot het over een andere boeg te gooien en eens ernstig met haar te spreken. Ze had immers nóg een zoon… Betekende die dan niets voor haar?
Ik nam Cató in mijn armen en begon tegen haar te praten.
Cató luisterde aandachtig. Ze keek me hierbij heel intens aan: op een manier alsof ze ieder woord begreep.
Daarna kroelde ik nog even met haar en zette haar weer terug met de woorden: ‘je weet, hè? We hebben een afspraak…’
Het mag vreemd klinken, maar vanaf dat moment maakte het leven van Cató een draai van 360 graden. Ze werd actief, liet zich weer regelmatig zien en oogde bijna gelukkig.

De laatste tijd gaat Cató in haar actieve periode weer rustig haar gangetje. Ze is meer dan ooit op mensen gericht. Ze eet ook opvallend veel. Wat dat betreft is deze dame een echte snoeperd.
Zodra ze door heeft dat ik iets lekkers bij me heb, gaat ze meteen op haar achterpootjes tegen het traliewerk staan.
Van enige dankbaarheid is overigens geen sprake: ze grist de lekkernij uit mijn handen en begint meteen buiten bereik van haar zoon, te schransen.

Zoon Carino (foto) is een rustig, gecastreerd bokje. Hij is wel heel ondernemend en heeft in zijn vorige kooi zelfs een reputatie weten op te bouwen als uitbreker.
Als hij eenmaal losliep, zette hij de bloemetjes echt uitgebreid buiten. Dit tot verbijstering van moeder Cató die zich regelmatig afvroeg waar haar zoon het lef vandaan haalde om iedere keer opnieuw het ‘gevaar’ op te zoeken.
In de nieuwe behuizing van het tweetal is ontsnappen er echter niet meer bij.

Hoewel wij, zeker met Cató, een heel bijzondere band hebben, kunnen wij helaas niet alle chins die veel voor ons betekenen, houden.
Daarom zoeken wij ook voor Cató en haar zoon een heel goed tehuis. Het liefst bij mensen zonder kinderen of met al wat grotere kinderen met wat meer verantwoordelijkheidsgevoel. Dit omdat Cató in een rustige en stabiele omgeving het beste op haar plaats is.

Ook stellen wij als voorwaarde dat deze chins in een brede kooi worden gehouden. De kooi (met beukenkleurige onderkast) waarin zij nu zitten is 120 cm breed en 55 cm diep.
Deze kunt u er eventueel voor een klein prijsje bij krijgen.

Ziet u het wel zitten met dit bijzondere stel?
Bel ons a.u.b. voor een afspraak om de diertjes te komen bekijken.
Wij garanderen u: u zult geen spijt van hen krijgen!

Toegevoegd : 29 oktober 2007

  TEHUIS GEVONDEN

  DELICIA, DONNA, DANA, DANIELA, DANILO EN DORALICE

Voor dit gezin, bestaande uit een brown velvet moeder met drie eigen kinderen en twee geadopteerde kinderen, hebben wij een heel goed tehuis gevonden bij Daniella en Peter in Zeeuws Vlaanderen.
De chins hebben, net als bij ons, de beschikking gekregen over een heel grote, goed ingerichte kooi.

Het zijn overigens niet de enige chins die Daniella en Peter in huis hebben. Daniella had al chins toen zij nog bij haar moeder woonde. Uiteraard zijn die met haar meeverhuisd.

Foto’s worden nog nagestuurd. Omdat wijzelf door omstandigheden nauwelijks foto’s hebben van dit gezin, voeg ik twee archieffoto’s toe.


De dieren waren allemaal afkomstig van een woonwagenkamp, maar verkeren nu in uitstekende conditie.

Toegevoegd: 28 april 2008



  BAICA EN BRAIN

Op 22 december, precies op de dag dat ik ’s avonds in het ziekenhuis werd opgenomen, hebben wij een geweldig tehuis gevonden voor ons bijzondere koppel Baica en Brain. Het tweetal woont nu bij Stacey in de stad Utrecht.

Tot op heden hebben wij alleen nog maar enthousiaste verhalen over hen gehoord.



Lieve Stacey, bedankt voor je grote hart en je liefdevolle toewijding!

Toegevoegd: 28 april 2008



  QUIRINA EN QUICO

Quirina is een mooi beige vrouwtje, geboren in 2004 (foto). Ze is de dochter van onze witbonte Cassandra en diens beige partner Bobo. Bobo zou volgens de vorige eigenaar en ook volgens diverse dierenartsen in de regio, gecastreerd zijn. Niets bleek echter minder waar!

In onze rubriek Typologieën op de Chinchilla Vraagbaak kunt u meer lezen over Bobo. Zijn verhaal staat bij de ‘agressieve chin’.

Ook het ontroerende verhaal van Cassandra is terug te vinden op deze webpagina. Over deze lieverd kunt u lezen bij de ‘altruïstische chin '.

Cassandra is helaas overleden.
In onze rubriek In Memorium kunt u lezen wat de precieze omstandigheden waren.

Dochter Quirina lijkt uiterlijk op haar vader, maar ze heeft (gelukkig) het vriendelijke karakter van haar moeder.
Quirina is echt stapel op haar destijds door haar moeder geadopteerde broertje Quico. Die twee zijn echt twee handen op één buik.
Quico (foto) is een prachtig donkerbeige bokje en - evenals Quirina - geboren in 2004. Beide dieren zitten goed in hun vacht en verkeren in uitstekende gezondheid. Het spreekt voor zich dat Quico tijdig is gecastreerd om eventuele nakomelingen te voorkomen.

Het prachtige koppel stond nog maar net op de site of de dieren werden al gereserveerd.
Nog geen uur later belde een mevrouw uit Zeeland. Ook zij bleek belangstelling te hebben voor de chins. Helaas: deze gegadigde moesten wij teleurstellen.
Mevrouw komt wel nog deze maand naar ons opvangcentrum om andere dieren uit te zoeken.

Op zaterdag, 3 november zijn Quirina en Quico, samen met hun goed ingerichte volière, opgehaald door Anneke en Roelof uit Drenthe.
Behalve een blonde Labrador en een Jack Russel die door het echtpaar als ‘hun kinderen’ worden beschouwd zijn er geen kinderen in huis. Alle aandacht is dus voor de dieren.

We hebben er dan ook het volste vertrouwen in dat Quirina en Quico (foto) (FOTO NR 3444 H) goed terecht zijn gekomen bij Anneke en Roelof en dat het hen daar aan niets zal ontbreken.

Toegevoegd: 5 november 2007

  LIEKE EN AMY

Op zaterdag, 27 oktober 2007 hebben onze chins Lieke en Amy een goed tehuis gevonden bij een gezin in Heiloo.
De dieren werden op 20 oktober al door dochter Simone bij ons uitgekozen en gereserveerd.

Lieke (geboren in 1999) en Amy (geboren in 2000) zijn in januari 2007 met elkaar gekoppeld.
Lieke (foto) is oorspronkelijk afkomstig van een groot chinchillagezin uit Amersfoort.
Na twee bevallingen direct achter elkaar, kon zij alle drukte van haar ADHD-jongen niet meer aan. Ze raakte meer en meer gestresst en gaf duidelijk te kennen dat zij ergens anders wilde wonen om tot rust te kunnen komen.

Nadat zij eerst een poosje alleen had gezeten, slaagde ik er in april 2003 in haar te koppelen met onze pensiongast Lisa, een eenzaam chinvrouwtje uit Amsterdam. In Amsterdam heeft Lieke het enorm naar haar zin gehad.
Eind 2004 overleed Lisa echter volkomen onverwacht en keerde Lieke terug naar Vida Nueva om opnieuw te worden gekoppeld. Dit gaf de nodige problemen, want Lieke bleek een heel kieskeurige en niet al te gemakkelijke tante.
Alle pogingen om haar te koppelen met een chin van haar eigen leeftijd, mislukten jammerlijk. Ze liet ze – ongeacht of het nu een mannetje of een vrouwtje betrof – alle hoeken van de kooi zien.

Uiteindelijk heb ik Lisa laten kennismaken met Lara, een beige weesmeisje van acht weken (op archieffoto bij een tijdelijke moeder). Dit bleek een schot in de roos!
De eigenares van Lieke bleek echter minder enthousiast. Ze was inmiddels zwanger en had zich voorgenomen haar leven anders in te richten. In dit nieuwe leven pasten geen chinchilla’s meer.
Lieke werd dus gewoon bij ons in pension achtergelaten. Uiteraard waren we hier niet blij mee.
Waar we wél blij mee waren, was dat er sprake was van een geslaagde match en dat de twee vrouwtjes heel gelukkig met elkaar waren.

Meer dan een jaar is het tweetal onafscheidelijk geweest. Toen sloeg het noodlot toe.
Onze lieve Lara, afkomstig van een malafide fokker uit Emmen, vermagerde bijna van de ene op de andere dag. Ze bleek ongeneeslijk ziek te zijn en moest worden geeuthanaseerd.
Lieke bleef ontgoocheld achter en zat vervolgens geruime tijd alleen.

In januari 2007 kwam Chin-chin naar onze opvang. Omdat haar baasje had besloten om definitief afstand van het diertje te nemen en niet aangaf het vrouwtje financieel te willen adopteren, besloten wij haar naam te veranderen in Amy. Dit paste naar onze mening beter bij haar.

Amy (foto) was afkomstig van een dierenwinkel in Brabant. Hier was zij als jong meisje gegrepen door een soortgenoot.
Een klant kon niet langer aanzien dat het diertje solitair bleef zitten en gewoon aan haar lot werd overgelaten. Zij besloot de chinchilla mee naar huis te nemen en te verzorgen. Tussen haar en het vrouwtje ontstond een hechte band.
Amy zag er weliswaar niet uit met haar beschadigde oor en afgebeten staartpunt, maar zij bleek wel heel vriendelijk en ondernemend.
Het is dan ook met groot verdriet dat haar baasje na bijna zes jaar - puur vanwege persoonlijke omstandigheden - afstand van haar moest doen.

In ons opvangcentrum behoorde Amy zondermeer tot onze favorieten: vrijwilligers en stagiaires waren gek op haar.
We zagen haar eigenlijk maar zelden slapen. Meestal stond zij op haar achterpootjes om aandacht te bedelen. Ze volgde iedere beweging.
Lieke daarentegen was altijd wat meer op de achtergrond. Ze was vriendelijk en kwam graag iets lekkers halen, maar Amy was onbetwist de meest bijzondere en aanhankelijke van het stel.

Lieke (foto) en Amy gaan - dat weten zeker - een geweldig tehuis krijgen in Heiloo. Zij komen terecht bij verantwoordelijke, serieuze mensen met al even verantwoordelijke en serieuze kinderen.
Voor Lieke en Amy zal de overgang niet zo heel erg groot zijn, want zij blijven in hun eigen ruime kooi.

Wat dat betreft kunnen we alleen maar blij zijn dat de dieren zo goed terecht komen.
Toch zal het voor ons nog wel even wennen zijn om door ‘de omloop’ te lopen en dan niet meer onze lieve, kleine Amy op de teentjes van haar achterpootjes tegen het traliewerk te zien staan….
En Lieke? Die snoepdoos gaan we natuurlijk ook missen!

Toegevoegd: 29 oktober 2007

  ANNICA

Zaterdag, 7 oktober j.l. heeft ons mooie en vriendelijke chinvrouwtje Annica (foto) een fijn tehuis gevonden bij Hans en zijn vriendin in Gorinchem.

Annica is, evenals Adoro en Alec, afkomstig uit een grote groep chins uit Alteveer. Zij is de laatste chin van het gezin die wij, puur vanwege overbevolking in de kooi, hebben willen scheiden van de anderen.
De overige zes dieren zullen als gezin bij elkaar blijven.

Annica is gekoppeld met Tarzan, een tenger black velvet bokje van elf jaar.
Het kereltje deed zijn naam niet bepaald eer aan, want Tarzan was best wel wat angstig. Hij reageerde met schril blaffen op alles wat nieuw voor hem was. Toch klikte het vrijwel direct met onze goedmoedige Annica. Vanaf de allereerste minuut hebben Annica en Tarzan stijf tegen elkaar aan gezeten.
Het was dan ook met een gerust hart dat wij de twee dieren samen de nacht in liet gaan.

De volière van Tarzan (foto) is tijdens de pensionperiode grondig door zijn baasjes onderhanden genomen.
Het puntige metalen dak is vervangen door een plat dak en alle vurenhouten plankjes zijn vervangen door mooie gemelamineerde planken en afgezet met metalen hoekprofielen.
Uiteraard zijn de bestaande onderdelen van de kooi grondig ontsmet.

Vanuit Musselkanaal heeft Hans nog enkele grote boomtakken meegenomen om de inrichting van de volière compleet te maken.

We wensen Tarzan en Annica alle geluk van de wereld.
Als wij hun nieuwe baasjes goed hebben ingeschat, gaat dit helemaal goed komen.

Toegevoegd: 9 oktober 2007

  ADORO

Op dinsdag 4 september 2007 is ons lieve knulletje Adoro verhuisd naar Martijn in Scharmer.
De plaats Scharmer zal bij menige bezoeker van onze site geen prettige herinneringen oproepen.
Dit vanwege een grote groep verwaarloosde chins die wij daar ooit van een camping hebben gehaald.

Ik kan u echter verzekeren dat Adoro bij Martijn en zijn ouders een geweldig tehuis heeft gevonden.
Adoro is, evenals Alec, afkomstig uit het Groningse Alteveer.
Het zijn volle broers en zij delen dus ook dezelfde trieste voorgeschiedenis.
Adoro is door mij om een vergelijkbare reden uit de groep gehaald als Alec.

De koppeling met Chin, het verdrietige vrouwtje van Martijn, ging van een leien dakje. Het was ogenblikkelijk dikke mik tussen die twee (foto).
Eerlijk gezegd had ik dit niet direct verwacht. Chin had namelijk eerder samen gezeten met een vrouwtje en volgens Martijn was zij altijd de meest dominante van het stel geweest.
Aan de andere kant begrijp ik de milde opstelling van Chin ook wel: wie zou er nou niet vallen voor zo’n mooi en leuk kereltje als Adoro?

Adoro en Chin: het ga jullie goed in het hoge Noorden. We kijken uit naar alle berichten en foto’s van jullie.

Toegevoegd: 4 september 2007

  ALEC

Op vrijdag 24 augustus 2007 heeft onze Alec een goed tehuis gevonden bij Margot en Marjolijn in Zutphen.

Alec was afkomstig van een groep chins uit het Groningse Alteveer, een dorpje op enkele kilometers afstand van Musselkanaal.
Na het zien van de trieste foto’s op Marktplaats, heb ik samen met vrijwilligster Odile, de gestresste dieren bij de eigenaar opgehaald.

De drachtige moeder van Alec verbleef daar op een grondoppervlak van 50 x 50 cm, samen met nog zes andere chins. Hiervan bleek nóg een vrouwtje drachtig.
In de kooi was geen enkele plank of tak aangebracht. De plukkerige dieren zaten als een kluwen ineengedoken op de bodem van de kooi.

Van begin af aan was duidelijk dat Alec een ontwikkelingsachterstand had.
Hij reageerde traag en had een uitdrukking zoals een kindje met het syndroom van Down.
Alec had meer aandacht nodig dan de andere gezinsleden.

Vanwege dit gegeven én het grote aantal dieren in de betreffende kooi, heb ik besloten Alec uit de groep te halen en hem te introduceren bij Sientje (foto).
Dit vrouwtje, afkomstig uit Zutphen, had enige tijd geleden haar vriendin verloren en zat nu voor koppeling bij Vida Nueva.
Het klikte vrijwel meteen.

Omdat wij Margot en Marjolijn al vele jaren kennen, wisten wij dat dit tweetal zich bij voorkeur ontfermt over dieren waar iets mee aan de hand is.
De ‘handicap’ van Alec werd door hen dan ook direct als een uitdaging gezien.
Vol spanning keken moeder en dochter uit naar de dag waarop wij Sientje en Alec zouden komen brengen.

Op 24 augustus was het zover. We hadden rond die datum meerdere afspraken in het midden en zuiden van Nederland en besloten deze te combineren met de rit naar Zutphen. Samen met dochter Maaike reisde ik af.

In Zutphen was alles in gereedheid gebracht om de chins te kunnen ontvangen. Na het aanbrengen van nog een extra plank, hebben wij Sientje en Alec in het totaal verbouwde chinchillaverblijf gezet. Hier kropen zij direct samen in een stenen pot en vielen knus tegen elkaar aan in slaap.

Enkele dagen terug ontvingen wij een mailtje met foto’s. Het gaat geweldig met het stel (foto).

De beslissing om Alec uit de groep te halen, is een juiste gebleken.

Toegevoegd: 3 september 2007


  FREDRIC EN FRIDA

Op 13 augustus 2007 hebben wij onze vriendelijke en rustige chins Fredric en Frida kunnen herplaatsen.
Het tweetal was al eerder door iemand anders gereserveerd, maar de dieren werden nimmer opgehaald.
Vader en dochter zijn nu liefdevol geadopteerd door John uit Tilburg.

Daarnaast hebben wij drie chins van John, afkomstig uit ons opvangcentrum, opnieuw gekoppeld.
Van zijn oorspronkelijke twee stelletjes Inca en Maya en Sando en Kyra, was Kyra recent overleden. Sando, het overgebleven kereltje, bleek bij ons prima te matchen met de beide vrouwtjes uit de andere kooi.
Hierdoor had John weer een kooi beschikbaar voor enkele andere chins uit onze opvang. Hij besloot de keuze aan ons over te laten en zich te laten verrassen.
We hebben gekozen voor Fredric en Frida vanwege hun goede gezondheid en hun vriendelijke karakter.

Omdat wij rond 13 augustus diverse afspraken hadden in Nederland en België, besloten wij de dieren persoonlijk te gaan brengen.
Met vijf chins, verdeeld over twee vervoerskennels, zijn we naar Noord-Brabant gereden.

In Tilburg troffen wij bij binnenkomst in de woning twee prachtige grote volières.
De kooien waren keurig ontsmet en ingericht met diverse zitplanken en slaaphuisjes. Het was duidelijk: hier woonde een echte chinchillaliefhebber. Dit wisten we eigenlijk ook wel, want John heeft altijd kosten nog moeite gespaard om het zijn dieren naar de zin te maken.

John, bedankt voor je grote hart en je vertrouwen.
Wij hopen dat je nog heel lang plezier mag beleven aan dit geweldige koppel en natuurlijk ook aan de andere drie chins….

Toegevoegd : 20 augustus 2007

  ANNA PELS

Op 14 juni 2007 heeft een toen nog naamloze afstandschin een geweldig tehuis gevonden bij onze sponsor in Antwerpen.
Het vrouwtje was afkomstig van het AOC Friesland in Leeuwarden. Zij was eenzaam achtergebleven nadat al haar kooigenootjes aan een longontsteking waren overleden.
Een leerlinge trok zich het lot van het eenzame vrouwtje aan en haalde de docent dierverzorging over om het diertje door ons te laten koppelen.

Omdat wij in principe geen chins herplaatsen op scholen en de betreffende docent inmiddels ook wel inzag dat chins eigenlijk helemaal geen dieren zijn om op school te houden, werd al vrij snel besloten om het vrouwtje aan ons af te staan.
Gezien de bijzondere omstandigheden én het feit dat de docent ons kon toezeggen dat er in de toekomst geen chins meer door de school zouden worden aangekocht, hebben wij het naamloze diertje op 5 juni j.l. opgenomen.

Enkele weken daarvoor , t.w. op 4 mei, werd Reid (Portugese naam) naar onze opvang gebracht. Hij was door onze sponsor uit Antwerpen onder erbarmelijke omstandigheden in een dierendiscount aangetroffen.
Reid bleek ernstig getraumatiseerd, was heel mager en zat slecht in zijn vacht. Daarbij had hij verstopping en een ontstoken oogje.
Na een ongelukkige val waarbij hij zijn pootje blesseerde, werd Reid met spoed naar Vida Nueva gebracht.

Het duurde even eer wij zijn vertrouwen hadden gewonnen, maar al gauw werkte hij bereidwillig mee aan de vele handelingen die tot zijn herstel moesten leiden. Op 7 juni was Reid sterk genoeg om te kunnen worden gecastreerd.
We hebben in zijn geval bewust een korte wachttijd aangehouden en hebben hem reeds vijf dagen na de ingreep geïntroduceerd bij het naamloze vrouwtje uit Leeuwarden. Het bleek liefde op het eerste gezicht.

Op 14 juni hebben wij het liefdeskoppel, gelijktijdig met het lichaam van de oude Madame Pels naar Antwerpen gebracht.

Het Friese vrouwtje heeft inmiddels een naam en heet Anna Pels.
Zowel Anna als Reid worden met de dag tammer. Ze zijn echt heel gelukkig met elkaar en voelen zich volledig thuis in het Antwerpse.

Dat er tegenwoordig alleen nog maar Frans tegen hen wordt gesproken, lijkt geen enkel probleem te zijn.
Eigenlijk ook niet zo verwonderlijk: het is immers “le ton qui fait la musique”.

Toegevoegd : 2 juli 2007

  SANDO

Op vrijdag 6 april verhuisde ons chinbokje Sando naar Tilburg.
Dit kereltje van nog geen jaar oud, is afkomstig uit een groot gezin met een slechte achtergrond. Hij werd in maart van dit jaar verstoten door zijn moeder. Omdat er een reële kans bestaat dat Sando over een aantal jaren te maken krijgt met een gebitsprobleem, wilden wij hem eigenlijk niet in aanmerking laten komen voor externe koppeling. Het zou beter zijn om hem intern te koppelen en hem toe te voegen aan de groeiende groep van permanente bewoners van ons opvangcentrum.

Voor John die op zoek was naar een nieuw maatje voor zijn chinvrouwtje Kyra, telde echter slechts het geluk van zijn chin. Zij was recent weduwe geworden en stond te boek als een heel lastige tante om te koppelen. Dit was dan ook een van de redenen waarom John zondermeer akkoord ging met bijna iedere man die zij ‘zag zitten’.

Gelukkig heeft de biologische klok van Kyra uiteindelijk een handje meegeholpen bij haar koppeling, want precies in de tijd dat zij bij ons in pension was, werd zij bronstig. Hiervan hebben wij dankbaar gebruik gemaakt.
De schunnige details (het leek hier onderhand wel de Casa Rosso) zullen we verder maar niet prijsgeven…..
De mensen die nu schrikken en zich afvragen of wij ons dan toch bezighouden met fokken, kunnen wij geruststellen: Sando is uiteraard gecastreerd!

Kyra en haar jonge minnaar zitten inmiddels in hun nieuwe kooi in het zuiden van het land en slapen knus tegen elkaar aan. Baasje en chins zijn helemaal gelukkig…..

Ook wij zijn heel tevreden. We hebben al twee keer eerder chins voor John gekoppeld en we hebben hem in de loop der tijd leren kennen als iemand die werkelijk alles voor zijn dieren overheeft. Wat dat betreft had Sando het nauwelijks beter kunnen treffen.

(Foto’s van het tweetal zullen ongetwijfeld volgen….)

Toegevoegd : 7 april 2007



  AVELINO EN ANGELICA

Op zaterdag, 12 maart kozen Marjolein en Rolf uit Assen, na lang dubben, voor Avelino en Angelica. Het drietal Yara, Yuna en Youp, maakte het hen weliswaar knap lastig, maar moest uiteindelijk genoegen nemen met een tweede plaats.
Dit drietal, dat al eerder door iemand anders was gereserveerd, is dus opnieuw voor adoptie beschikbaar.

Vooral de leuke, beige Avelino (hierboven op archieffoto) wist ogenblikkelijk het hart van Marjolein te stelen.
Avelino werd op dinsdag, 12 april 2005 naar onze opvang gebracht door een familie uit Peize (nabij Groningen-stad). Tien dagen daarvoor had de kat van de familie het diertje gevangen in de achtertuin. Afgezien van een kras over zijn neus en een scheur in zijn oortje, mankeerde het mannetje verder niets.

Angelica, een forse standaard vrouw, is afkomstig uit Antwerpen-Hoboken. Ze is iets meer op zichzelf dan de vrolijke en ondernemende Avelino, maar wel buitengewoon zachtaardig en vriendelijk.
Avelino en Angelica waren eigenlijk vanaf het eerste moment dat zij elkaar ontmoetten, dikke maatjes.

Rolf en Marjolein hebben voor een klein prijsje een Ferplast Brio volière uit onze opvang overgenomen. Met de huisvesting van Avelino en Angelica zit het dus wel snor.
De nieuwe baasjes kunnen bovendien makkelijk aan takken van een hazelaar komen, dus ook aan knaag- en klimmateriaal zal het deze chins niet ontbreken.

Het leukste vinden wij nog dat de twee over enige tijd regelmatig mogen loslopen. Hiertoe zal een gedeelte van de kamer worden afgezet. In ons opvangcentrum met 440 bewoners, komen wij daar helaas nog maar zelden aan toe.

Rolf en Marjolein: heel veel geluk gewenst met jullie nieuwe huisgenoten!

Toegevoegd : 13 maart 2007


  QUIELA EN MARICA

Op 5 maart kwam Hèlen uit Spijkenisse om haar chin Jelmer op te halen. De zondag ervoor hadden wij het mannetje kunnen koppelen aan onze beide dames Quiela (2) en Marica (2).

Jelmer is oorspronkelijk afkomstig uit onze opvang. Enkele jaren geleden werd hij door ons gekoppeld aan de pittige en soms wat narrige Grumpy van Hèlen. Na het overlijden van het vrouwtje in februari 2007 heeft Jelmer drie weken alleen gezeten.

Met de dames Quiela en Marica was er ogenblikkelijk een klik. We hadden ook niet anders verwacht want deze lieve en zachtaardige vrouwtjes hadden zich eerder al ontfermd over de zwakke Plûske.
Dit mannetje, afkomstig uit Friesland, was gebracht voor koppeling, maar bleek een gebitsprobleem te hebben.

Na zijn overlijden (euthanasie) in maart 2007 waren de beide vriendinnen ontroostbaar. Ze aten nauwelijks en zaten, zelfs in hun actieve periode, bijna de hele tijd verdrietig tegen elkaar aan gekropen.
Na de kennismaking met Jelmer kwam er voor het eerst weer wat leven in de brouwerij. Vooral Marica knapte zienderogen op.
Quiela zal wat meer tijd nodig hebben, verwachten wij. Zij is wat gevoeliger. Maar dat gaat zeker helemaal goed komen.

In de royale en goed ingerichte kooi van Heleen en Bas hebben de drie inmiddels hun draai gevonden. Ze zijn dikke maatjes. Wat dat betreft zijn de geluiden die ons uit Spijkenisse bereiken, alleen maar positief.

Toegevoegd : 13 maart 2007



  LEA EN LUCIO

Lea en Lucio, twee chins afkomstig uit een drugspand in Groningen (zie ook onze webpagina Bijzondere Verhalen) hebben een geweldig tehuis gekregen bij Florian uit Ermelo.

Deze chins die bij ons zijn uitgegroeid tot prachtige, forse dieren met een heel dichte fluweelzachte vacht.
Zij krijgen de beschikking over een reusachtige, zelfgemaakte volière met diverse plankjes, slaaphuisjes en complete boomstammen.
Over hun verzorging hoeven wij ons geen zorgen te maken. Florian is heel serieus en bijzonder begaan met dieren.
Om het weekend - en soms ook wel in de schoolvakanties - werkt hij als vrijwilliger bij de egel- en eekhoornopvang in Naarden.
Dat dit een uiterst serieuze taak is, moge blijken uit het verslag in het tijdschrift Zodiak, jaargang 2005, van de N.S.H.D. (te vinden via Google).

We hebben er dan ook echt alle vertrouwen in dat Lea en Lucio in Ermelo de tijd van hun leven zullen krijgen.

Toegevoegd : 23 december 2006





  IVANO EN IRINO

Op 2 december vertrokken twee standaard kereltjes, afkomstig uit een grote groep van 28 verwaarloosde chins uit Ede, naar Dordrecht.
Claudia, eveneens afkomstig uit Dordrecht en voormalig eigenares van Meisje, was zo lief om hen naar adoptiefouder Maria te brengen.

De eerste berichten kwamen vrijwel direct na hun aankomst binnen.
Maria is dol enthousiast en vindt de ‘inteeltmuizen’ met hun gerafelde oren helemaal fantastisch.
Weer eens iets anders dan de door haar opgenomen verwaarloosde en mishandelde Spaanse windhonden….

We zijn ervan overtuigd dat dit tweetal zich geen beter plekje had kunnen wensen: ze zitten in een prachtige, goed ingerichte kooi (zie foto’s), krijgen volop aandacht en worden volledig in hun waarde gelaten.

Maria, bedankt voor je grote hart!

Toegevoegd : 9 december 2006





  SAUL

Eveneens op 2 december vertrok Saul, samen met zijn eerste liefde Meisje (foto), naar Halle in België.
Voor Meisje betrof dit de tweede keer, voor Saul was alles nieuw.

Dit kereltje, geboren in maart 2006, is afkomstig van een camping in Groningen en maakte deel uit van een grote groep verwaarloosde en slecht gehuisveste chins (zie ook onze Nieuwsbrief van augustus 2006).

Na zijn castratie kwam hij een beetje buiten de groep te staan. Dit terwijl de hele groep, inclusief enkele baby’s, hem had begeleid op zijn reis naar de dierenarts.
Terwijl de hele meute innig op de bovenste plank van de kooi zat, zat Saul nadien vaak in het slaaphuisje onderin.
Voor mij een goede reden om hem eens kennis te laten maken met het verdrietige, teruggekomen vrouwtje Meisje.

Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht. Meisje was eigenlijk nog niet echt toe aan een nieuwe relatie. Ze liet zich echter maar wat graag troosten door de vriendelijke en enthousiaste Saul.
Geleidelijk aan begonnen Meisje en Saul naar elkaar toe te trekken. Iedere dag een stukje meer…. Na tien dagen wist ik het zeker: dit koppel zou zondermeer een duurzame relatie tegemoet gaan.

Saul en Meisje zijn inmiddels geïnstalleerd in hun grote en goed ingerichte kooi in Halle. Marleen en Guido hebben het tweetal bijna ogenblikkelijk in hun hart gesloten, ook al zullen hun gedachten nog regelmatig terug gaan naar die vroege ochtend waarin hun geliefde George overleed en Meisje alleen achterbleef.
Zij genieten van het feit dat Meisje weer goed in haar vel zit en zien alle ontwikkelingen als een eerbetoon aan George.
Marleen en Guido zijn ook zeker van plan om deze chins – net als George destijds - regelmatig te laten loslopen.

Voor ons staat vast dat Meisje en Saul in Halle ‘een gouden mandje’ hebben gevonden….
Foto’s zullen zeker volgen…

Toegevoegd : 9 december 2006





  MEISJE

Op 11 november vertrokken Meisje en haar nieuwe partner George als waar liefdeskoppel naar het verre Halle in België.
Hier vond het kersverse echtpaar (foto) een warm en liefdevol tehuis bij Marleen en Guido.

George, die daarvoor lange tijd alleen gezeten nadat hij was gevonden in een ondergrondse parkeergarage in Brussel, kon zijn geluk niet op.
Helaas is dit geluk slechts van korte duur geweest. George stierf in België, ondanks adequaat ingrijpen van een onervaren dierenarts en mede door toedoen van nalatig handelen van een ‘ervaren’ dierenarts, aan de pijnlijke gevolgen van een stilstand van de darmen.

Op 22 november troffen Guido en Marleen, volgens afspraak, op een parkeerplaats in Rumpt onze anonieme sponsors uit Antwerpen en droegen Meisje aan hen over.
Enkele uren later verwelkomden wij een verdrietig Meisje in ons opvangcentrum. We besloten haar een plekje te gunnen dicht bij ons, in de woonkamer.

Toegevoegd : 9 december 2006




  MIGUEL

In april 2007 bereikte ons het droevige bericht dat Miguel was overleden. Bijna van het ene op het andere moment lag het nog jonge mannetje dood in zijn kooi. Wij vermoeden een verstopping.
Omdat het bazinnetje niet 'opnieuw' aan chins wilde beginnen, werd Cavella teruggebracht naar de opvang. Wij zullen proberen haar opnieuw te koppelen.




  QUIELA

Op 4 november werd onze Quiela (foto) opgehaald, samen met haar nieuwe, beige mannetje.

Laatstgenoemde, die op dat moment nog geen naam had, werd via onze stichting gecastreerd bij Arts en Dier in Klijndijk.
Veel tijd is gestoken in de nazorg en socialisatie van het agressieve kereltje, waarna hij uiteindelijk kon worden gekoppeld aan een vrouwtje uit onze opvang.

Quiela en haar partner hebben een goed tehuis gekregen bij Katja in Amersfoort.
Ze hebben de beschikking over een mooie, royale en goed ingerichte kooi die tijdens de pensionperiode van het mannetje met veel liefde en aandacht is gemaakt door de vriend van Katja.

Toegevoegd : 9 december 2006




Na het overlijden van Jip, de partner van Quiela, besloten de nieuwe baasjes van Quiela niet 'opnieuw' aan chins te beginnen. Het stel bleek zich toch wel wat te hebben verkeken op de troep die chins kunnen maken.
Quiela werd teruggebracht naar onze opvang en is inmiddels gekoppeld met Xandrin, de partner van de overleden Madame Pels.

Toegevoegd : 30 juli 2007




  MAXIM

Op 3 november vond onze Maxim een fijn tehuis bij een gezin in het Belgische Overijsse.
Maxim was niet lang daarvoor in beslag genomen bij een kinderboerderij in Drenthe. Samen met vier andere ongecastreerde bokjes werd hij door een medewerker van de Dierenbescherming naar onze opvang gebracht.
Na zijn castratie en de gebruikelijke quarantaineperiode werd hij probleemloos gekoppeld aan de Vlaamse Sófie (foto).
Maxim en Sófie vormden van meet af aan een liefdeskoppel.

Volgens de laatste berichten zijn de dieren nog steeds dusdanig ‘in love’ dat ze elkaar wel kunnen ‘opvreten’. Snorharen zijn dan ook nauwelijks nog te bekennen…..

In ons gastenboek vindt u een verslag van het adoptiegezin.

Toegevoegd : 9 december 2006





  PEPONI EN PEPITO

Op zaterdag, 7 oktober verhuisden onze chins Peponi (foto links) en Pepito naar het gezin van Patricia in Purmerend. Deze rustige, zachtmoedige heren zijn afkomstig van het horrorhuis in Lelystad.

Patricia heeft in ons opvangcentrum een grote kooi (foto rechts) voor het tweetal uitgezocht. Deze mocht voor een klein prijsje mee.

Toegevoegd : 18 oktober 2006




  CORINA EN CAMIRO

Op 6 oktober vonden onze chins Corina en Camiro een geweldig tehuis bij Theo en Sonja in Hallum (Fr).
Corina is afkomstig van het drama in Antwerpen, Camiro (foto) komt van een particulier uit Stadskanaal.
De chins hebben de beschikking gekregen over een heel grote en goed ingerichte kooi. Tegen de tijd dat zij een beetje gewend zijn, zullen ze ook regelmatig mogen loslopen.

Toegevoegd : 18 oktober 2006






  FREDDY EN FLOORTJE

Op 30 september werden Freddy en Floortje opgehaald door Simone uit Amersfoort.
Freddy is afkomstig van een particulier in Emmen, Floortje maakte ooit deel uit van een groep van 28 verwaarloosde chins uit Ede (foto).
Het is de bedoeling dat Freddy en Floortje als gezelschap gaan dienen voor een hoogbejaarde chindame die zich niet meer laat koppelen. Zij komen in een kooi naast haar te staan. Volgens de eerste berichten heeft Freddy zijn draai al volledig gevonden.

Toegevoegd : 18 oktober 2006






  TUTA

Op 19 augustus verhuisde onze prachtige, forse chin Tuta (foto) naar Mieke en Reina in Amsterdam.
Ze werd door ons gekoppeld met Dibbel. Dit mannetje, eveneens afkomstig van Vida Nueva was eerder gekoppeld met Doesel, een vrouwtje dat al geruime tijd alleen zat bij Mieke en Reina. Helaas overleed Doesel enkele maanden na de koppeling.
We zijn dan ook heel blij voor Dibbel dat hij nu weer gelukkig is met Tuta.

Toegevoegd : 18 oktober 2006






  CARLITA, CABELLO, CLEO EN CALVINO

Op 5 augustus vonden vier chins een geweldig plekje bij Christiane en David in Bergen (N-H).
Het betreft onze dames Carlita en Cleo en onze heren Cabello en Calvino. De dieren zijn niet ver van hun roots terecht gekomen, want oorspronkelijk kwamen zij uit Alkmaar.

Christiane en David hebben ons laten weten dat zij zich hebben verwonderd over het feit dat de chins zo ontzettend tam zijn.

Toegevoegd : 18 oktober 2006






  MARINCKE, MAURAINE, MARIËT EN MERIJN

Op 17 juli verhuisden Marincke, Mauraine, Mariët en Merijn (foto) naar Mike in Purmerend.
Marincke is de moeder van Mariët en Merijn. Mariët en Merijn (foto) zijn afkomstig van de dumping in Hoogezand-Sappemeer, Mauraine van een gore veemarkt in Vroomshoop.

Om er achter te komen hoe de dieren het bij Mike maken, kunt u zijn weblog http://mcmikev.blogspot.com/ volgen. Bijna dagelijks schrijft Mike over de avonturen die de chins beleven als zij ’s avonds loslopen.

Toegevoegd : 18 oktober 2006






  DAMIRO, DIVA, DARLENE, DELPHINE EN DIVANA

Op 12 juli adopteerden de ouders van Corine uit Mussel het gezinnetje Damiro, Diva, Darlene, Delphine en Divana.

De twee laatste chins zijn bij ons in de opvang geboren en waren op het moment van de herplaatsing nog maar acht weken oud.

Foto’s van dit geweldige gezinnetje zullen later worden toegevoegd.

Bij de chins werd een reusachtige kooi uit ons opvangcentrum aangeschaft (foto).

Toegevoegd : 18 oktober 2006

Note: De toegezegde foto's werden niet verstuurd en zowel de kooi als de chins zijn nooit betaald.
Omdat de kosten voor een deurwaarder of advocaat hoger waren dan het door ons te innnen bedrag, hebben wij noodgedwongen afgezien van verdere stappen

Toegevoegd : 23 mei 2007





  AYCA, ANGI EN ALDO JR

Op 7 juli vonden onze chins Ayca, Angi en Aldo Jr een goed tehuis bij Corine in Mussel. Corine was meteen verkocht toen zij dit leuke drietal ontwaarde.
Terwijl de meeste chins in de opvang nog op één oor lagen, stonden deze diertjes al op hun achterpootjes om aandacht te bedelen.
Ayca is de moeder van Angi en Aldo Jr. (foto). Ze is afkomstig uit Stadskanaal en drachtig bij ons binnengekomen. Haar mannetje Aldo overleed eind vorig jaar.

Toegevoegd : 18 oktober 2006








  BOWIE EN JOËL

Bowie en Joël zijn twee lieve standaard bokjes, afkomstig uit Lelystad.
Ze hebben de eerste periode na hun inbeslagname doorgebracht bij konijnenopvang Jamie’s in Hilversum. Daarna zijn ze naar Vida Nueva gekomen.

Onlangs zijn zij geplaatst!

Toegevoegd : 18 oktober 2006

foto a.	foto b.

  PARCIVAL EN DOMINIQUE

Op vrijdag, 26 mei 2006 bleken Odile en Han uit Assen helemaal verkocht toen zij onze konijnen Parcival (foto a.) en Dominique (foto b.) ontwaarden. Deze gecastreerde rammen waren nog maar net teruggebracht door mensen uit De Groeve.
Hun eigen dominante en nog ongecastreerde konijn zag het niet zitten met onze vriendelijke heren en bleef op hen rijden. Dit tot groot ongenoegen van vooral Parcival die hier op een gegeven moment flink genoeg van kreeg en van zich af begon te bijten.

Na de situatie enkele maanden te hebben aangekeken besloten de adoptiefouders niet te kiezen voor de enige oplossing, t.w. castratie van hun eigen hitsige konijn, maar voor teruggave van Parcival en Dominique aan onze opvang.

Zaterdag 20 mei werd het tweetal teruggebracht: in een vieze, bruin aangeslagen kooi (ooit spic en span door ons meegegeven) en met nagels zó lang, dat enkele zelfs volledig waren rond gegroeid.

Vrijdag 26 mei zijn Parcival en Dominique meegegaan met Odile en Han: in een schone kooi en met geknipte nagels.

Het is de bedoeling dat zij in Assen gekoppeld worden met twee gesteriliseerde voedsters. Als deze match wil slagen dan krijgt dit viertal een riant en uiterst royaal buitenverblijf met verdieping en fantastisch ingerichte speelruimte.

We duimen, zowel voor Odile en Han als voor de betrokken konijnen, dat deze droom bewaarheid mag worden.

Toegevoegd: 28 mei 2006

foto a.	foto b.

  MERISSA EN TOMMASSO

Op woensdagmiddag 10 mei 2006 hebben wij onze bijzondere chins Tommasso en Merissa (foto a.) met hun spulletjes naar Bargeresch (Emmen) gebracht. Broer en zus hebben een nieuw tehuis gevonden bij Gerard en Lianne.

Gerard en Lianne hadden eerder al een mooie kooi bij ons opvangcentrum uitgezocht. Het betreft de grote houten volière (foto b.) die aanvankelijk van onze chins Joël, Joëlle en Joëllyn is geweest.
Tommasso en Merissa krijgen in deze kooi, die maar liefst drie aardewerk kruiken en een houten slaap/knaaghuisje telt, een zee van ruimte.

Omdat Gerard en Lianne niet alleen bij Vida Nueva kwamen om een kooi aan te schaffen, maar ook twee chins adopteerden, mocht de kooi voor een klein prijsje (45 euro) mee.

Gerard en Lianne zijn echt gek op dieren. Ze hebben geen kinderen, maar wel twee honden, zes katten, twee konijnen en een aantal hamsters.
Tommasso en Merissa zullen van al dit beestenspul echter weinig last hebben, want de chins staan - heel luxe - op een aparte kamer. Wat dat betreft is de rust van de dieren overdag volledig gegarandeerd.
We zijn er dan ook van overtuigd dat voor dit favoriete koppel uit onze opvang een zonnige toekomst is weggelegd.

Toegevoegd: 13 mei 2006

UPDATE:
Hoewel onze chins ter plaatse goed werden verzorgd, kon vooral Tommasso niet aarden.
Zijn staart werd met de dag kaler. Waar zijn stress vandaan kwam, is niet goed te achterhalen. Wij vermoeden dat hij toch een te sterke band had met ons als verzorgers.
In overleg met de nieuwe baasjes is besloten de dieren te laten terugkeren naar de opvang.

Toegevoegd: 23 mei 2007




  AÏDA

Op 20 april 2006 heeft ons chinvrouwtje Aïda een goed tehuis gevonden.
Aïda (op foto rechts), een standaard vrouwtje van ruim twee jaar, was afkomstig van Stichting Artisklas in Haarlem. Hier werd zij samen met negen andere chins in een kartonnen doos voor het hek gezet.
In november 2005 overleed haar maatje Alaric. Tot half april van dit jaar is zij heel gelukkig geweest met Comacho, een charcoal bokje.
Helaas bleek dit mannetje een progressieve vorm van kanker hebben. Op woensdag 12 april hebben wij de lieverd moeten laten inslapen.

Aïda is op Eerste Paasdag gekoppeld met pensiongast Suzy, een ‘oude’ bekende van ons.
Vanmiddag zijn Suzy en Aïda opgehaald. En zo heeft Aïda, na alle verdriet die haar ten deel viel, een goed tehuis gekregen bij Joyce uit Heemskerk.

Toegevoegd: 20 april 2006

JOB EN JELMER Op 24 maart 2006 zijn onze konijnen Job en Julian herplaatst. Ze hebben een geweldig tehuis gekregen bij Jesse uit Groningen. De vader van Jesse heeft een prachtig buitenhok gemaakt. Job en Julian zijn dus van binnenkonijnen buitenkonijnen geworden. En zo hoort het ook eigenlijk…. Op de foto ziet u het tweetal heerlijk genieten in het vroege voorjaarszonnetje. Toegevoegd: 24 maart 2006

25-04-2008