INLEIDING

Zolang ons opvangcentrum bestaat, hebben leven en dood deel uitgemaakt van ons werk. Talloze keren hebben wij afscheid moeten nemen. Soms van chins die wij nauwelijks kenden. Deze stakkerds kwamen dan bijvoorbeeld binnen met een zeer ernstig probleem en moesten vrijwel direct worden geëuthanaseerd (foto).
Ook overleden er wel dieren die tot dat moment wat minder waren opgevallen. Deze leidden in ons opvangcentrum een tevreden maar teruggetrokken leventje en waren meer gericht op elkaar dan op de mens.

We hebben echter ook diverse ‘kopstukken’ zien overlijden: markante chins met een heel bijzonder karakter of een uniek verhaal.
Dit zijn - zonder andere dieren tekort te willen doen - de chins waaraan wij nog regelmatig moeten denken en die wij op bepaalde momenten vreselijk missen.

Voorheen kon ik mijn emoties over grote verliezen delen in ons journaal, een soort logboek. Helaas noopte tijdgebrek mij in 2005 te stoppen met schrijven over ‘onze’ chins.
Deze beslissing heeft, naar nu blijkt, voor mij persoonlijk niet goed uitgepakt. Wat slechts weinigen lijken te beseffen is dat het overlijden van een dier nooit went.
Ook niet na de tiende, vijftigste of – in ons geval – de tweehonderdzoveelste keer.

Het oppotten van verdriet is, zeker in perioden dat verdrietige gebeurtenissen elkaar snel opvolgen, een slechte zaak. Verdriet dat geen natuurlijke uitweg vindt, vindt een andere - meestal ongewenste - uitweg. Het kan zich o.a. gaan vertalen in lichamelijke klachten. Dat dit laatste noch mijzelf, noch de dieren in ons opvangcentrum ten goede komt, zal een ieder kunnen begrijpen.
Daarom heb ik, nadat ik recent een heel bijzonder chinchillagezinnetje uit het horrorhuis in Lelystad heb moeten laten inslapen, besloten om dit soort ingrijpende gebeurtenissen in het vervolg weer te delen.

Hieronder treft u een soort ‘hall of fame’ van chinchilla’s die ik graag wil eren. Dit opdat zij nooit zullen worden vergeten…..

VROUWTJE MUIS

Op zaterdag, 16 februari 2008 overleed volkomen onverwacht Vrouwtje Muis (foto), een van de meest karakteristieke chinchilla’s uit ons opvangcentrum.
We vonden haar ’s morgens vroeg op de bodem van haar kooi. Haar achterhand, haar staart en een achterpootje bleken verlamd en ze had ook geen beheersing meer over haar blaas.
Het ziet er naar uit dat de oude dame gedurende de nacht een lelijke val heeft gemaakt, waardoor zij verlamd is geraakt.

Dat het niet eerder fout liep, heeft ons eerlijk gezegd wel eens verbaasd.
Vrouwtje Muis was tot op hoge leeftijd ongewoon energiek. Ze haalde werkelijk de gekste capriolen uit. Wat dat betreft leek het af en toe wel een stuntvrouw. Ze sliep bij voorkeur op de kruik die helemaal bovenin de kooi hing.
Gezien haar gevorderde leeftijd had ik in december vorig jaar al besloten om Muis (en Mara) over te brengen naar een seniorenkooi. Maar helaas: door mijn ziekte, twee kortstondige opnames in het ziekenhuis, gebrek aan mankracht en energie, werd de verhuizing keer op keer uitgesteld…

Wie was eigenlijk die bijzondere chin Vrouwtje Muis?
Vrouwtje Muis (foto) werd geboren in 1993. Ze is op 31 mei 2003 naar ons opvangcentrum gebracht.
Muis zat toen al geruime tijd alleen. Haar partner was overleden. Onbekend is of dit een mannetje of een vrouwtje was.

Haar baasjes leidden destijds een onzeker bestaan. Zij woonden ‘antikraak’ en werden regelmatig gedwongen hun spullen te pakken en te verhuizen. Hun adres was dan ook een postbusnummer.
Muis en haar partner kwamen in hun bezit via huisgenoten. Deze verkeerden niet in de omstandigheid om de dieren goede zorg te bieden. De chins werden daarom van hen overgenomen.

Na het overlijden van de partner van Muis, besloten de nieuwe eigenaars niet opnieuw aan chins te beginnen. Vrouwtje Muis zat in een grote, zware houten kooi en het was een crime om in geval van calamiteiten het hok te vervoeren.
Daarnaast had Muis diverse problemen, o.a. chronische infecties aan haar linker oog en staartbijten.
Vandaar dat werd besloten om Muis naar Stichting Vida Nueva te brengen.

Vrouwtje Muis heeft een poos in quarantaine gezeten. We hebben haar oog behandeld en slaagden erin het staartbijten te beëindigen.
Voor ons was ze heel lief, maar voor soortgenoten bleek zij een draak. Ze was echt een ramp om te koppelen.
Muis heeft een aantal maanden samen gezeten met Marcello (foto), een beige mannetje, afkomstig van een drugs- en prostitutiepand in Groningen.
Dit ging redelijk omdat Marcello een echte Joris Goedbloed was. Confrontaties met zijn ‘Draculaatje’ ging hij bij voorkeur uit de weg.

Na verloop van enkele maanden werd Marcello ernstig ziek. Hij kreeg o.a. nierstenen en moest in deze situatie worden beschermd tegen de grillen van Muis. Zij ontzag hem namelijk niet. We besloten dan ook het koppel in twee kooien naast elkaar te zetten.

Niet lang daarna is Marcello overleden (euthanasie). Vrouwtje Muis leek er niet echt mee te zitten.
Wel was zij vanaf die tijd nóg vaker geïrriteerd. Dit uitte zich o.a. in tralie trekken, dwangmatig knagen, het deurtje proberen te forceren, wild door de kooi sjezen, etc.
Uiteindelijk begon ook haar oog weer op te spelen en moest zij noodgedwongen inbinden. Ze heeft lange tijd alleen gezeten en maakte toen niet bepaald een gelukkige indruk.

Op 7 juni 2004 hebben wij Mara (foto) weggehaald bij een malafide fokker in Emmen.
Zij leefde daar al gescheiden van haar moeder, een leeg gefokt black velvet vrouwtje met een spits koppie.
De vader van Mara was een beige bok die er nog redelijk goed uitzag. Hij was opnieuw bezig zijn vrouwtje drachtig te maken.

Omdat Vrouwtje Muis zich nog steeds niet liet koppelen en inmiddels bijna te sneu was om aan te zien, besloot ik het over een andere boeg te gooien. Misschien kon ik bij Muis wel een beroep doen op eventueel latent aanwezige moedergevoelens.
Als mijn plannetje zou lukken, dan zou Muis heerlijk kunnen moederen over de kleine Mara. Mara op haar beurt zou dan weer onbekommerd ‘kind’ kunnen zijn. Ik zou op deze manier twee vliegen in één klap vangen…
En…. het werkte!

Vrouwtje Muis wierp zich op als een ware (bezorgde) moeder. Zelfs toen Mara in de puberteit belandde, kwam het niet tot serieuze confrontaties.

Mara en Vrouwtje Muis hebben bijna vier jaar samen gezeten (foto).
Muis bleef haar buien houden, maar Mara ging daar goed mee om. Ze wist precies wanneer ze zich beter wat op de achtergrond kon houden.
Beide chins maakten dan ook een tevreden indruk. Voor Vrouwtje Muis is de komst van Mara een verrijking van haar bestaan gebleken: die kleine ‘meid’ van weleer heeft echt iets aan haar leven toegevoegd.
Uiteraard was Vrouwtje Muis de allerlaatste om dit toe te geven…..

Vrouwtje Muis is heel vredig ingeslapen. Met Mara lijkt het wel goed te komen.

Aanvankelijk reageerde zij erg boos: ze heeft bijna het hele interieur van haar kooi verbouwd.
Op dit moment zit Mara in een koppelkooi naast de eenzame Lucardi. Het mannetje verloor een week geleden zijn vrouwtje Naretta aan een hartprobleem. De schat was al zestien jaar.
Hopelijk kunnen we de wat jongere Lucardi en onze kerngezonde Mara met elkaar koppelen. Het zou geweldig zijn als deze twee achterblijvers nog een paar leuke jaren met elkaar kunnen doorbrengen.

Toegevoegd: 17 februari 2007

FABIAN

Dinsdag, 18 december j.l. hebben wij toch nog vrij onverwacht afscheid moeten nemen van ons aller lieveling Fabian.
Fabian (foto) was een standaard, gecastreerd bokje. Hij werd in het voorjaar van 1998, samen met een paar andere chinchilla’s, door ons opgehaald bij een knaagdierenopvang in Alkmaar.
Direct al bij thuiskomst viel zijn bijzondere gedrag op. Het kereltje was erg ondernemend en nieuwsgierig en ook duidelijk gewend aan mensen.

Volgens de bijgeleverde informatie was het mannetje door de Dierenambulance weggehaald bij een snackbar in Bergen (N.H.). Hij scharrelde daar al een tijdje rond en bedelde patatjes bij de bezoekers om aan de kost te komen.
De eigenaar van de snackbar was minder gelukkig met zijn bijzondere gast.
Hij meende in eerste instantie dat het om een rat ging en dat is natuurlijk niet een dier dat door de cliëntèle met voedsel moet worden gelokt. Voor je het weet heb je ongedierte in je opslagruimte of in de keuken.

Verschillende keren dreigde hij het dier te zullen afmaken.
De grijze rakker werd echter steeds brutaler en verplaatste zijn bedelactiviteiten van het terras buiten, naar de vloer bij de toonbank binnen in de zaak. De maat was vol.
Nu moest dat beest ‘oprotten’ anders zou hij een schot hagel in zijn donder krijgen.
Een toevallige klant die deze dreigementen opving, vond dit geen elegante oplossing en belde de dierenambulance. En zo kwam dit alleraardigste en clowneske diertje, via de knaagdierenopvang in Alkmaar, bij ons…

Fabian, zoals wij het mannetje hadden genoemd, werd al gauw ieders lieveling. Hij was zo ongelooflijk tam, leuk en brutaal, dat zelfs mensen die niets van knaagdieren moesten hebben, als een blok voor hem vielen. Omdat hij te zeer op mensen was gericht en zijn natuurlijk gedrag steeds meer in de knel kwam, besloten wij, samen met hem, een maatje uit te zoeken.

We hadden op dat moment helaas een overschot aan mannen in de opvang en konden geen geschikte partner voor onze vrijbuiter vinden. Met de gedachte: ‘dat is dan wéér een diertje minder in een kleine gaasbak…’, besloten wij een vrouwtje op te halen bij een fokker, annex opvang.
Het klikte redelijk tussen het tweetal, maar de mooie brown ebony Fiona (foto) bleek best wel een kille kikker. Ze wilde maar al te graag ontvangen, maar had nogal moeite met geven.

Voor Fabian leek het allemaal niet zo veel uit te maken.
Iedereen die langs zijn kooi liep, bleef immers toch wel stilstaan om een praatje met hem te maken.
We zagen hem overdag zelden slapen. In plaats daarvan, stond hij regelmatig op zijn achterpootjes om maar iedere glimp te kunnen opvangen van mensen die in de buurt waren.
Voor Fabian was de buitenwereld één groot feest, waarvan hij geen onderdeel wilde missen.
Fiona mopperde dan ook regelmatig als hij overdag weer eens aan het traliewerk hing en met het deurtje rammelde. Dit protest kon variëren van schel blaffen tot wat gepikeerd napruttelen in de kruik.
Het was flierefluiter Fabian een zorg hoe zijn zuurpruimpje er over dacht: voor hem gold slechts één ding: leve de lol….

Eind ’98 - we woonden toen nog in Lelystad - werd de lol iets minder, toen wij volkomen onverwacht werden geconfronteerd met giardia. Paddington, een mooie en ogenschijnlijk gezonde chin van een broodfokster bleek drager. Zeven van onze chinchilla’s werden geïnfecteerd en we moeten preventieve maatregelen nemen voor ons hele bestand van 104 dieren.
Dag en nacht zijn we met de zieke èn gezonde chinchilla’s in de weer geweest. Het medicijn bleek een vernietigende werking te hebben. Sommige dieren kregen toevallen, andere coördinatiestoornissen.
Uiteindelijk zijn er vijf chinchilla’s overleden aan giardia en elf aan de gevolgen van de behandeling met Flagyl.
Herfst 1998 zou een van de zwartste bladzijden worden uit de geschiedenis van onze opvang. Feestbeest Fabian (foto), die diverse keren op het randje van de dood had gezweefd, overleefde de catastrofe wonderwel…

In 2001 sloeg het noodlot opnieuw toe. Fabian liep tijdens een omvangrijke lekkage in het voormalig winkelgedeelte van ons pand een longontsteking op en moest op de antibioticum worden gezet.
De assistente van de dierenarts vergiste zich echter in de concentratie en i.p.v. een oplossing van 0,5 %, ontvingen we een oplossing van 2,5 %.
De gevolgen waren enorm: Fabian kreeg een hersenbeschadiging en een torticollis (scheefstand van de nek) en balanceerde opnieuw enkele dagen op het randje van de dood.

Fabian bleek echter niet voor één gat te vangen en herrees uit zijn as. Stukje bij beetje knapte hij op. Het werd een lang weg, zowel voor hem, als voor ons. Zijn wil om te leven bleek enorm. Hij overwon vele problemen en leerde met zijn beperkingen om te gaan.
Echt ontroerend was de steun die hij hierbij ontving van ’kille kikker’ Fiona.
Vanaf het moment dat haar Fabian zwak en ‘hulpeloos’ was en volledig aangewezen op haar assistentie, stopte ze met mopperen en sprong ze voor hem in de bres. Werkelijk geen moment week ze van zijn zijde (foto). Wie het waagde in zijn buurt te komen, kon rekenen op een fikse aanval, waarbij zij niet schroomde echt te bijten. Kennelijk is Fiona een type, dat alleen goed functioneert als zij het gevoel heeft onmisbaar te zijn.

Mede door de ziekte van Fabian groeide hun relatie uit tot een unieke verbintenis. Tot gisteren, 18 december, woonde de beide echtelieden in een aangepaste (lage) kooi en sliepen ze samen in één kruik. Fiona zat doorgaans als een ware ‘uitsmijter’ voor de opening, terwijl Fabian heel relaxed op zijn zij (foto) of zelfs op zijn rug, achterin lag.
Als de kooi moest worden verschoond, moesten we het tweetal met pot en al verhuizen, want Fiona weigerde mee te werken zolang Fabian er nog in zat.
Het was ook heel belangrijk, dat de inventaris van de kooi telkens op dezelfde wijze werd terug gezet. Deden we dit niet, dan raakte Fabian geheel van streek. Het was net als bij een blinde chin: alles moet consequent op dezelfde plaats staan anders liep het fout.

Van een clowneske flierefluiter was Fabian door zijn hersenbeschadiging en torticollis veranderd in een rustige en enigszins afhankelijke man.
Hij leerde echter op een bewonderenswaardige manier omgaan met zijn handicap. Tot het einde toe bleef hij geïnteresseerd in alles wat er om heen gebeurde. Hij bezat een ijzeren wil om alles uit het leven te halen wat mogelijk was. Iedere uitdaging nam hij aan.
Er wordt wel eens beweerd: onkruid vergaat niet. Op Fabian was deze uitspraak wel heel erg van toepassing!

Halverwege de maand december kreeg Fabian het opeens benauwd.
Hij reutelde en maakte contactgeluidjes die bijna uit zijn buik leken te komen. Iedere inspanning was hem teveel. Gisteren werd duidelijk dat er sprake was van hartfalen.
De arme Fiona voelde feilloos aan dat ze op het punt stond haar ‘zorgenkind’ te verliezen. Radeloos en volkomen in paniek vloog zij door de kooi.
Beseffend dat wij haar nimmer meer zouden kunnen koppelen, hebben wij er voor gekozen om Fiona samen met Fabian te laten gaan.

Die avond lieten wij onze drie bouviers uit onder een prachtige sterrenhemel. Verbeeldde ik het me of stonden daar echt twee opvallend heldere, nieuwe sterren, dicht bij elkaar?
Aarzelend hief ik mijn hand op … en zwaaide.
Dag lieverds.
Het ga jullie goed…

Toegevoegd : 20 december 2007

PICARDI

Op woensdagmiddag, 19 september j.l. hebben wij toch nog vrij onverwacht afscheid moeten nemen van onze lieve, dappere Picardi.

Picardi was een standaard mannetje, geboren op 6 november 2001.
Hij kwam uit een groot gezin dat lange tijd verdeeld zat over twee volières, verbonden met een brug.
Moeder Caïra was een pittige tante, vader Cassandro een rustige man die met geen enkele chin problemen had.

Toen Picardi een baby was hielden wij regelmatig ons hart vast vanwege alle gekke capriolen die het ventje uithaalde. Hij was nog maar drie dagen oud toen wij hem al op de kruik van de derde plank zagen zitten.
Ook klom hij regelmatig via het traliewerk omhoog in een poging zijn moeder te bereiken. Caïra probeerde namelijk zo nu en dan aan alle drukte te ontsnappen en trok zich dan terug in haar slaaphuisje op de bovenste plank.

We hebben in die tijd echt allerlei maatregelen genomen om te voorkomen dat de kleine Picardi naar beneden zou vallen.

Op 27 januari 2002 moesten de kooien uit de voormalige winkel van ons huis worden verdeeld over een aantal andere ruimten. Dit in verband met het leggen van vinyl in het voorste gedeelte van het pand.
De dubbele kooi van het gezin van Picardi werd bij die gelegenheid naar onze woonkamer gereden. Hier zouden de dieren vier dagen blijven staan. Heel gezellig, ware het niet dat wij de dag daarop (maandag 28 januari) een gruwelijke ontdekking deden…..

Zoals gewoonlijk zat een aantal chins in de ‘brug’ (foto) die de ene volière met de andere verbond. Tussen twee dikke chins in zag ik een klein staartje door het gaas steken. Het zou toch niet waar zijn: Picardi?

Maar het was inderdaad waar: de kleine Picardi zat helemaal bovenin de brug tussen de volwassenen.
Onze schrik werd nog groter toen wij ontdekten dat hij vast zat met een pootje en dat hij geen kant uit kon. Het lichaamsdeel zat a.h.w. door het gaas gevlochten. Arm kereltje!

Heel voorzichtig, bijna met ingehouden adem, heb ik geprobeerd het pootje te ontzetten. Dit lukte wonderwel. Het lichaamsdeel zag er echter al dusdanig gehavend uit, dat we meteen zijn doorgereden naar de kliniek in Klijndijk.
De situatie bleek inderdaad uiterst zorgelijk. Na behandeling, een handvol medicijnen en verbandmiddelen om hem thuis verder te verzorgen, werd de afspraak gemaakt om de woensdag erop met hem terug te komen.
Die woensdag - om precies te zijn de 30e januari - troffen wij specialist Albert Klarenbeek, thans werkzaam in de dierentuin van Emmen.
Deze zag de situatie dusdanig ernstig in, dat hij ons voorstelde het pootje maar te amputeren om ergere problemen (naar binnen slaande infectie) te voorkomen.
Het pootje is toen heel hoog, t.w. bij het schoudergewricht afgezet.

Omdat Picardi vanwege zijn handicap niet meer in een hoge volière kon, wilde ik hem het liefst met zijn moeder in een lage kooi plaatsen.
Het moedertje raakte echter volkomen in paniek toen zij haar zoon zag en walste finaal over hem heen.
Nadat het kereltje enkele dagen met een stoffen knuffelbeest in zijn kooi had doorgebracht, besloot ik hem te koppelen met de blonde tweeling Pancho (foto) en Pepita.
Dit is lange tijd ontzettend goed gegaan, te weten tot het plotseling overlijden van Pancho op 29 maart 2005.
Niet alleen Picardi was verdrietig, maar vooral Pepita kon niet omgaan met het verlies van haar broer.
Op 6 april besloot het arme vrouwtje definitief de knop om te draaien en bleef Picardi alleen en ontredderd achter.
Op 8 april was Picardi er zo slecht aan toe, dat ik besloot toch maar een poging te wagen om hem opnieuw te koppelen.

Dylano, een zachtaardig mannetje, dat enige tijd geleden zijn vrouwtje had verloren aan een gebitsprobleem, leek me wel een geschikte partij.
De voorgestelde match bleek inderdaad een schot in de roos. Dylano gedroeg zich bijna vaderlijk zorgzaam en ging direct troostend tegen de verdrietige Picardi aan zitten.

Wie nu denkt dat het hiermee ‘eind goed al goed’ was voor Picardi, heeft het mis. Dylano werd in september 2005 gestoken door een mug, precies in zijn neus. Het noodlot bepaalde dat er een allergische reactie plaatsvond waardoor Dylano stikte. Hij overleed op 27 september….

Opnieuw stond ik voor de taak om de lichamelijk gehandicapte Picardi te koppelen. Veel keus was er niet, want ik kon niet zomaar een willekeurige gezonde chin opzadelen met een mannetje met beperkingen.

De keuze viel uiteindelijk op Pepper en Presto, twee zwakke broeders uit het horrorhuis in Lelystad.
Ze kampten beiden met interne problemen, maar waren wel ongelooflijk lief. Dat zij niet oud zouden worden hield mij in eerste instantie tegen omdat Picardi al zoveel dierbaren had verloren: zijn moeder, zijn neef en nicht, zijn beste vriend….

De omstandigheden lieten mij echter geen keuze. Toen Picardi wederom van verdriet (foto) de knop dreigde om te draaien, heb ik toch maar de lieve broers uit Lelystad bij hem geïntroduceerd. Deze kropen direct troostend tegen hem aan….

Een gelukkige tijd brak aan voor het drietal. Ze sliepen samen, aten samen, speelden samen: ze waren echt onafscheidelijk.

Eind december pakten zich echter opnieuw donkere wolken samen boven het geluk van Picardi. De zwakke Pepper bezweek aan een gecompliceerd darmprobleem. Picardi en Presto kropen intens verdrietig tegen elkaar en weigerden enkele dagen alle voedsel.

Voor Picardi bleek het einde echter nog altijd niet in zicht. Nadat hij en Presto net de draad weer een beetje hadden opgepakt, werd de zwakke Presto op 21 april 2006 getroffen door een longembolie. Opnieuw zat Picardi alleen….

Toen de stakkerd bijna voor de derde keer in zijn leven de knop dreigde om te draaien, begreep ik dat hij geen dag langer alleen mocht blijven.
Gelukkig slaagde ik er vrij snel in het verdrietige mannetje te koppelen met Niña en Sophie, twee standaard zussen van toen tien jaar oud. Zij sloten de zachtaardige Picardi ogenblikkelijk in hun hart.

Ik hoopte dat Picardi met Sophie (foto) oud mocht worden. Niña had helaas geen jaren meer te gaan. Ze had kanker en vermagerde geleidelijk. Gelukkig had ze geen pijn.
Mocht dit anders worden, dan zouden wij haar direct hebben laten inslapen, want we willen niet dat leven lijden wordt.

Picardi, Niña en Sophie hebben met hun drietjes een geweldige tijd gehad. Ze waren echt heel gelukkig met elkaar.
Ze aten goed, sliepen met zijn drietjes in het zandbad of in het wilgentenen knaaghuisje en waren tot voor kort heel actief alert.

Enige tijd geleden begon Niña zich wat terug te trekken (foto). Ze bleek opnieuw afgevallen en ik kreeg sterk de indruk dat zij gehinderd werd bij haar dagelijkse activiteiten.
Picardi en Sophie weken geen moment van haar zijde. Het viel me op dat Picardi een plukkerige vacht kreeg en niet meer zo vrolijk uit zijn ogen keek. Zou hij hebben aangevoeld wat er boven zijn hoofd hing?
Ik denk het….. Feit is dat het met Picardi in no time bergafwaarts ging.

Op woensdag, 19 september hebben wij het drietal meegenomen naar de kliniek. Niña bleek uitzaaiingen te hebben, haar zus Sophie had een beginnend gebitsprobleem en onze lieve, gehandicapte Picardi zag het leven duidelijk niet meer zitten.

Onze dierenarts heeft hen gezamenlijk laten inslapen.
Gezamenlijk zijn zij begraven….


Dag lieve Niña, dag lieve Sophie

Dag lieve, dappere Picardi

Dag lief kereltje van ons

Rust zacht…..


                               Toegevoegd: 9 oktober 2007

JOËL

Vannacht hebben we afscheid moeten nemen van onze goedmoedige mopperpot Joël.
Het kereltje ging al een poosje niet goed. Enkele weken terug was zijn vrouwtje Joëllyn overleden.
Ook al bleef Joël niet alleen achter en vond hij steun bij zijn adoptiedochter Joëlle: hij heeft het verlies van zijn vrouwtje niet kunnen verwerken.

Door de stress en het verdriet verminderde zijn weerstand snel. Hierdoor liep hij o.a. een infectie op aan zijn reeds blinde oog en aan zijn linker oor. Dit terwijl hij eerder nooit ziek was geweest.
Ondanks alle goede zorgen, de extra aandacht en – voor alle zekerheid – ook nog een bezoekje aan de dierenarts, heeft Joël het niet gehaald.
Hij mannetje wílde gewoon niet meer en heeft uiteindelijk de knop omgedraaid.
Arme kereltje… Hij zal door vriend en ‘vijand’ worden gemist.

Joël was echt een heel bijzondere chin. Hij werd in het voorjaar van 1999 naar onze opvang gebracht door een medewerker van de dierenambulance.
Een deurwaarder had het eenzame mannetje bij een ontruiming van een woning aangetroffen in een kleine parkietenkooi. Van de bewoners ontbrak ieder spoor…….

Het koste ons veel moeite om het vertrouwen van Joël te winnen. Het kereltje was dusdanig getraumatiseerd dat hij iedere vorm van contact beantwoordde met blaffen, bijten en urine spuiten.
De meeste vrijwilligers gingen in het begin dan ook met een bocht om hem heen, want als Joël de kans kreeg, trok hij je zo aan je mouw door de tralies naar binnen.

Ook tegenover soortgenoten was hij uiterst onverdraagzaam. Het heeft echt maanden geduurd eer ik er in slaagde hem te koppelen met een volkomen murw farmvrouwtje en een geadopteerd dochtertje van acht weken.

Hoewel Joël in de loop der jaren alsmaar socialer is geworden, is hij voor derden nooit helemaal betrouwbaar geweest.
Op zijn kooi prijkte dan ook een rood kaartje met het opschrift:

VOORZICHTIG!
Joël (aan 1 oog blind) kan
BIJTEN
als hij schrikt.
Dus altijd rustig benaderen en
uitsluitend aan de kant waarmee hij ziet.

Ondanks incidentele uitvallen naar mensen die niet tot ons gezin behoorden, zal Joël door bijna iedereen die hem heeft gekend, worden gemist.
Voor ons, zijn directe verzorgers, is de klap erg hard aangekomen. We hebben de situatie weliswaar zien aankomen, maar het acute moment heeft ons toch nog verrast.
Je voelt je ook zo machteloos als een dier het zelf opgeeft….

Vannacht, toen iedereen in bed lag, heb ik het verdrietige hoopje ellende (foto) bij me op schoot genomen en uitgebreid met Joël gepraat.
Joël luisterde aandachtig en liet zich heerlijk door mij kroelen.
Toen ik hem een kus op zijn kop gaf, kreeg ik tientallen kusjes op mijn lippen terug. Het was alsof hij me wilde bedanken en te kennen geven dat het goed was zo.

Kort daarna stokte zijn ademhaling en gleed hij langzaam in mijn armen weg.

Arme, arme Joël.
Zoveel gewonnen en toch nog verloren….
Ik kan alleen maar hopen dat als er inderdaad een leven is na dit leven, dat hij zijn vrouwtje Joëllyn zal weerzien.
Zij was zijn grote liefde. Niemand kon haar vervangen.

Rust zacht lieve knul
We hebben heel veel van je gehouden.

De leegte die je achterlaat is immens
We zullen je echt nooit vergeten….

Toegevoegd: 30 augustus 2007

CASSANDRA

Op vrijdagmiddag, 10 augustus, nog maar zo kort na het overlijden van onze dierbare Chimène, hebben wij opnieuw afscheid moeten nemen van een unieke chin, t.w. Cassandra.

Cassandra zat al sinds 1998 bij ons in de opvang. Ze zal een jaar of vier, vijf geweest zijn, toen ze bij ons binnenkwam.
Samen met een groep van dertien andere chinchilla’s werd zij door een medewerkster van de Dierenbescherming bevrijd uit een woning in Amsterdam. De eigenares was geestelijk erg in de war en bleek niet meer in staat om voor de dieren te zorgen.
Alle chins liepen los bij haar in huis. Ze woonden in kasten en hadden in de loop der tijd zo’n beetje alle meubels, plinten en kozijnen stuk geknaagd.
Van de zestien in het huis aanwezige chins konden er veertien worden gered.

We hebben de dieren bij binnenkomst over vier grote kooien verdeeld. Hierbij hebben we getracht chins die bij elkaar leken te horen, bij elkaar te houden.

Cassandra kwam uiteindelijk samen te zitten met haar (vermoedelijke) vaste partner Jadino en een standaard vrouwtje dat wij Rosalie noemden.
Helaas is Rosalie niet veel later overleden aan de gevolgen van giardia.

Na onze verhuizing naar Musselkanaal, heeft Cassandra tot 4 februari 2003 samen gezeten met haar mannetje Jadino.

Toen deze uiteindelijk aan een nierprobleem bezweek, heeft Cassandra noodgedwongen enkele weken alleen gezeten (foto) omdat wij op dat moment geen geschikte partner voorhanden hadden.

In maart 2003 kwam Bobo in haar leven, een gecastreerd beige bokje met een enigszins narcistisch en neurotisch karakter.

De relatie tussen beide dieren was helaas slechts van korte duur. Er was sprake van een zogenaamde ‘knipperlichtrelatie’.
Bobo aanbad Cassandra, maar hij was ook heel erg bezitterig. Uiteindelijk was het zo erg dat Cassandra alleen nog maar haar houten huisje (foto) uit mocht, als Bobo dat goed vond.
Ons restte niets anders dan de zachtaardige Cassandra in bescherming te nemen en van Bobo te scheiden.

Al vrij snel na de scheiding werd Cassandra weer het gezellige, op mensen gerichte vrouwtje dat zij eerder was. Ze kwam weer regelmatig op onze handen stappen om zich te laten knuffelen.

Het viel ons op dat Cassandra steeds dikker werd. Dit verbaasde ons niet echt omdat zij van Bobo nauwelijks de kans had gekregen om rustig te eten.

Een zwangerschap was uitgesloten want Bobo was volgens de vorige eigenaar zeven jaar geleden al gecastreerd.
Wie schetste echter onze verbazing toen wij op een gegeven moment ontdekten dat de buik van Cassandra niet dikker werd omdat ze meer was gaan eten, maar omdat er een baby’tje in haar buik groeide…..

Op 24 februari 2004 werd dochter Quirina (foto) geboren, een beige schoonheid van 56 gram.
Wat waren we blij voor de eenzame Cassandra! En wat was zij een goede en toegewijde moeder! We hebben echt enorm genoten van haar kraamperiode…..

Toen Quirina in de puberteit kwam, zaten wij omhoog met een moederloos jongetje van nauwelijks zes weken.
We dachten meteen aan onze lieve, zorgzame Cassandra en besloten de kleine Quico bij haar te introduceren. Bij Cassandra was het direct liefde op het eerste gezicht. Ze begon de kleine ogenblikkelijk te verzorgen en onder haar buik te duwen.
Dochter Quirina was aanvankelijk wat jaloers, maar koos uiteindelijk eieren voor haar geld.
Eigenlijk was zo’n klein broertje in huis ook wel leuk: zo kon zij tenminste de grote zus uithangen…..

Enkele weken na de bevalling kreeg Cassandra een ernstige tepelontsteking (foto).
We hebben haar toen een poosje gescheiden moeten houden van haar dochter en adoptiezoon. Hoewel de kooien van het gezinnetje dicht tegen elkaar aan stonden, werd Cassandra gek van verdriet. Ze at niet meer en uiteindelijk wilde ze ook niet meer drinken.

Ondanks de slechte omstandigheden slaagden wij erin Cassandra er doorheen te slepen en de infectie onder controle te krijgen. De weerstand van Cassandra was echter - puur vanwege de stress om haar jongen – inmiddels tot nul gereduceerd.
Het duurde dan ook niet lang of het lieve moedertje kreeg opnieuw problemen in het gebied rond haar tepel.
Deze keer was er sprake van een kwaadaardige tumor. We hebben de tumor met succes laten verwijderen en hoopten vurig dat Cassandra de eerst komende jaren verschoond zou blijven van uitzaaiingen.
Dit bleek niet het geval….

In mei 2007 viel ons op dat Cassandra wat minder actief werd. Ook zat zij wat vaker op de grond. Ze at en dronk echter goed, produceerde prachtige keutels en wekte verder niet de indruk pijn te hebben (foto).

Deze week ging het opeens erg snel achteruit met haar: Cassandra liet haar urine lopen en had zelfs moeite om van de ene naar de andere plank te springen.

Terwijl Chimène op de bovenverdieping aan haar laatste reis begon, bereidde op de begane grond van ons opvangcentrum ook onze lieve Cassandra zich voor op een naderend afscheid.

We hebben haar vandaag nog even lekker bij ons genomen en verwend met korenaren en rozijntjes. Hoe zwak zij ook was: ze heeft ervan genoten….

We hebben uitgebreid de tijd genomen om afscheid van haar te nemen.
Vrijdagmiddag 10 augustus is Cassandra gestorven.

Het is nauwelijks te bevatten dat zo’n unieke chin is heengegaan.

Dag Cassandra,
dag lief moedertje
We zullen je nooit vergeten!

Rust zacht lieverd….


Toegevoegd: 12 augustus 2007

CHIMÈNE

Op woensdag, 8 augustus hebben wij afscheid moeten nemen van onze dierbare en dappere Chimène.
Chimène behoorde tot een van onze eerste chins. Samen met haar mannetje Jaïr, hun beider zonen Fellini en Figaro en dochter Xandrine, heeft zij een bewogen leven achter de rug.

Enkele dagen na de geboorte van Xandrine werd Chimène heel ernstig ziek.
Onderzoek wees uit dat al halverwege haar zwangerschap een baby’tje was overleden.
Bij de bevalling is de gedegenereerde foetus niet afgedreven. Dit veroorzaakte een ernstige vergiftiging.
Met behulp van antibioticum en medicijnen om de baarmoeder te herstellen, hebben we Chimène letterlijk voor de dood weggesleept.
Xandrine heeft gelukkig nog net de biest gehad, maar is de eerste dagen door ons met de hand grootgebracht om haar verzwakte moeder te ontzien.

Fellini en Figaro, de twee prachtige black ebony zonen van Chimène stierven al op jonge leeftijd aan een gebitsprobleem. We vreesden hierdoor ook voor het gebit van Xandrine, maar opmerkelijk genoeg zijn tot nu toe geen afwijkingen geconstateerd.

Toch is ook Xandrine (foto) weinig bespaard gebleven. Ze was nog maar twee jaar oud toen zijn lymfeklierkanker kreeg. De tumor is destijds met succes verwijderd en tot op heden zijn geen uitzaaiingen gevonden.

Chimène, Jaïr en Xandrine vormden een hecht gezinnetje. Toch is Chimène na het overlijden van haar zonen nooit meer dezelfde geweest. Dit geldt ook voor Xandrine.
Van een vrolijke, opgewekte spring in het veld veranderde ze na het overlijden van haar broers in een belast vrouwtje.

Jaïr (foto) deed al het mogelijke om het zijn vrouw en dochter naar de zin te maken, maar hij slaagde er niet in het verdriet om Fellini en Figaro weg te nemen.

Met Chimène ging het snel bergafwaarts. Ze kreeg kanker – vermoedelijk versneld vanwege de stress – en werd incontinent.
Omdat ze alle plankjes van hun grote zeskantige kooi bevuilde, heb ik het gezin uiteindelijk overgeplaatst naar een (lagere) Ferplast Duetto.

In juli dit jaar zijn we opnieuw met Chimène naar de kliniek geweest. Ze vermagerde meer en meer.
De prognose was weliswaar slecht, maar omdat zij geen pijn had, besloten wij haar nog niet te laten inslapen.

De laatste weken ging Chimène snel achteruit.
Eergisteren werd duidelijk dat het einde nabij was.
Ik heb haar in mijn armen genomen, haar magere lijfje gestreeld en lieve woordjes tegen haar gesproken. Al die tijd hield zij haar ogen gesloten.
Toen ik haar zei: ‘Toe maar meisje, ga maar, laat het los…. wij zullen goed voor je mannetje en voor je dochter zorgen’, opende ze heel even haar ogen, keek mij indringend aan en slaakte een zucht. Het leek alsof ze me hiermee te kennen wilde geven dat ze mij vertrouwde.
Ze stierf in mijn armen….

Chimène is dertien jaar oud geworden.

Toegevoegd: 10 augustus 2007

CHILLIE

Tot ons grote verdriet, maar niet geheel onverwacht, hebben wij vandaag, 23 juli 2007, afscheid moeten nemen van Chillie.

Chillie werd in 1992 als jong vrouwtje aangetroffen tussen allerlei rotzooi op een rommelmarkt.
Een oudere dame uit Friesland ontfermde zich over het diertje en deed het vrouwtje na verloop van jaren cadeau aan haar kleindochter.
In dit gezin werd Chillie uiteindelijk gekoppeld met een mannetje. Helaas was dit bokje niet gezond. Het mannetje overleed en Chillie was opnieuw alleen.

Omdat het gezin een beetje opzag tegen een koppeling en eigenlijk ook liever niet ‘opnieuw’ aan chins wilde beginnen, werd besloten het vrouwtje af te staan.
Dit bleek echter nog niet eens zo eenvoudig. Na anderhalf jaar was het gezin er nog steeds niet in geslaagd een goed tehuis voor het inmiddels bejaarde diertje te vinden. Dit terwijl de aandacht voor Chillie meer en meer verslapte. Uiteindelijk werd besloten haar maar naar de opvang te brengen.

Het was eind 2006 toen Chillie bij Vida Nueva binnenkwam. Ze was er zeer slecht aan toe (dit tot grote verbazing van de eigenaars die niets aan haar hadden gemerkt).
Haar vacht zat onder de klitten (foto).
Deze trokken dusdanig aan haar huid dat het vrouwtje onder algehele narcose moest worden gebracht om de klitten pijnloos te kunnen verwijderen.
Ook had zij een longontsteking en geïrriteerde ogen.

Voor de longontsteking heb ik haar ogenblikkelijk op de antibioticum gezet. Kennelijk liep zij al heel lang met dit probleem, want de aandoening liet zich slechts moeizaam behandelen.
Eigenlijk is zij er nooit meer helemaal vanaf gekomen.

Verder moest ik haar ogen verzorgen. Hiervoor gebruikte ik milde homeopathische oogdruppels.
De infectie was weliswaar binnen een week onder controle (foto), maar zij heeft haar oogleden nooit meer goed kunnen openen. Ze keek altijd met toegeknepen ogen alsof zelfs het daglicht nog te fel voor haar was.
Ook dit probleem was kennelijk niet van gisteren of eergisteren. Het moet al veel langer hebben gespeeld.

Maar dit was nog niet alles….. Chillie had ook nog artrose in de achterpootjes.
Daarnaast bleek zij moeite te hebben met eten en drinken. Het water liep gewoon langs haar kinnetje op de grond.
Haar bovenlip zag er uit als een hazenlip, haar onderlip leek wat uitgezakt, alsof ze ooit een tia had gehad.

Onderzoek bij de dierenarts wees uit dat haar lip in het verleden tot aan de neusvleugel ingescheurd moest zijn geweest, zonder dat dit ooit was behandeld.
Arm dier! Wat had zij toch veel moeten meemaken….

We hebben getracht de opening te laten dichten, maar deze bleek te groot en te breed om nog met succes te kunnen worden gehecht.
Gezien de diversiteit aan problemen hebben wij een moment overwogen om het graatmagere vrouwtje te laten euthanaseren.
Hier hadden we gevoelsmatig heel veel moeite mee. Vooral omdat zij dan niets fijns had om op terug te kijken. Ze zou dan in haar lange, moeizame leven alleen maar ellende hebben gekend

We wilden haar zo graag liefde geven (foto) en haar op haar oude dag nog een beetje verwennen….
Wat ook meespeelde bij onze beslissing om haar nog niet te laten inslapen was het feit dat wij Witte (zo genoemd door zijn eigenaar) in de opvang hadden. Een heel verdrietig mannetje dat recent zijn vierde(!) vrouwtje had verloren. Het kereltje weigerde alle voedsel en dreigde definitief de knop om te draaien.
Dit konden wij niet toestaan….

Twee volle dagen heb ik erover gedaan om een beslissing te nemen in het belang van beide dieren.
Ik besloot het verdriet van Witte (foto) te verzachten en het leven van Chillie op een betere manier te laten eindigen, te weten met de wetenschap dat er iemand in haar leven was geweest die zielsveel van haar had gehouden.

Hiervan heb ik tot op het moment van haar overlijden geen seconde spijt gehad.
Reeds bij de eerste kennismaking sprong er een vonk over. Bij het zien van Chillie kwam er zelfs even een glans op de doffe ogen van Witte.

En Chillie? Het was alsof ze eindelijk thuiskwam en haar bestemming had gevonden.
Ze vleide zich bijna gelukzalig tegen het zachte lijf van Witte aan en….. viel in slaap.
Het was alsof ze elkaar al jaren kenden: zo vertrouwd….

Ik zal dit moment echt nooit vergeten. Het ging precies, zoals ik had gehoopt: als zij nu zou sterven zou haar laatste herinnering een goede herinnering zijn….

Maar Chillie was nog helemaal niet van plan om dood te gaan! Met volle kracht ging zij er tegenaan. Ze genoot van alle aandacht en kon zich helemaal koesteren in de genegenheid van Witte.
Witte toonde zich heel bezorgd om haar.

We hebben Chillie nog vaak moeten behandelen: de ene keer vanwege haar ogen, de andere keer vanwege een luchtweginfectie en dan weer vanwege problemen met eten.
Als wij haar dan naderhand weer terug zetten in de kooi, kwam hij meteen op haar af (foto):
‘Hé moppie, alles goed? Ze hebben je toch geen pijn gedaan, hè? Kom op, laat mij je eens bekijken’. En dan vond er een omhelzing plaats: zo teder…
Zo ongelooflijk teder….

In de tweede week van Juli dit jaar hebben we Chillie overgebracht naar een aangepaste kooi. Deze was vrijgekomen na het overlijden van Madame Pels.
Het viel me op dat zij steeds moeilijker uit de voeten kon en vaker op de bodem bleef zitten (foto).

Afgelopen weekend vond ik een klein bloedspatje op de plank.
Ze zou toch geen darmprolaps hebben? Maar nee, het bleek ‘slechts’ haar voetzool te zijn die wat verdikt was. In het eelt zat een minuscuul wondje, alsof de harde opperhuid daar gebarsten was.
Ik besloot haar pijnstilling te geven en haar opnieuw op een antibioticum te zetten.
Witte keek bezorgd toe: had hij dit al niet eens eerder meegemaakt?
Oh, jee, als het allemaal maar goed ging…

Vanmorgen toen ik Chillie oppakte, rook ik een vreemde (kadaver)geur. Ik wist direct dat het foute boel was en belde met de kliniek. We konden gelukkig meteen langskomen.
De prognose was, zoals ik al vermoedde: slecht. De infectie was naar binnen geslagen en zat tot op het voetbot.

We zouden het pootje zeker zes weken achtereen iedere ochtend in een badje met een Betadine-oplossing moeten weken, vervolgens verbinden, ’s avonds het verband verwijderen, opnieuw de voet weken en daarna weer verbinden.
Een hele belasting: niet alleen voor haar, maar ook voor ons.
Bovendien zou Chillie zes weken achtereen geen zandbad mogen hebben. En dát in de zomer……

Kijkend naar Witte, had ik het liefst gekozen voor behandeling, maar denkend aan Chillie die al zoveel ellende achter de rug had, twijfelde ik ernstig.
Gelukkig maakte de dierenarts het mij iets makkelijker om de uiteindelijke beslissing te nemen: de kans op een goede wondgenezing was, gezien de hoge leeftijd van het vrouwtje, minimaal.

Om 17.00 uur vanmiddag is Chillie tijdens de narcose in slaap gebracht.

De gedachte dat zij niet meer wakker zal worden, stemt ons intens verdrietig.
Toch zijn we tevreden. We hebben ons doel bereikt: Chillie heeft de laatste zeven maanden van haar leven intens genoten.
Ze was bij een ieder geliefd en werd door Witte hartstochtelijk bemind.
Het is goed zo!

Dag Chillie!

Dag lieve, dappere schat….

We zullen altijd van je blijven houden….

En Witte? Die slepen wij erdoor!


Toegevoegd 24 juli 2007

SORENTO

Op vrijdag 20 juli 2007, hebben wij afscheid moeten nemen van onze lieve Sorento.

Sorento was afkomstig van het horrorhuis in Lelystad. Samen met chinbokje Solero en de twee vrouwtjes Sabina en Simone, woonde hij in de totaal aangevreten hal van de bewoonster van het pand. Eén vrouwtje bleek hoogdrachtig.

Ik besloot de groep in takt te houden en de beide mannen direct te laten castreren. Niet lang daarna werd een gezonde baby geboren. We noemden hem Silvio.

De beide vrouwtjes van het gezin bleken een dramatisch slecht gebit te hebben.
Sabina overleed nog hetzelfde jaar, Simone een jaar later. Ook Solero stierf in diezelfde periode. In zijn geval was een ernstig, chronisch darmprobleem de oorzaak.

Zo bleef de zwakke Sorento achter met de jonge en zelfbewuste Silvio.
Tot onze teleurstelling reageerde Silvio na zijn pubertijd erg onaardig tegen Sorento.
Sorento schikte zich ogenschijnlijk gewillig in de rol van underdog. Toch viel het me op dat hij zich - ook naar ons toe - meer en meer begon terug te trekken. Uiteindelijk wekte hij niet meer de indruk erg gelukkig te zijn.

Juist toen ik had besloten de beide heren dan maar te scheiden, ging het mis. Een stagiaire was er op een ochtend getuige van dat Silvio de ongelukkige Sorento bij de staart greep en het mannetje al spartelend liet hangen.
Bij deze gelegenheid zijn de staartwortelspieren van Sorento beschadigd en is een luxatie (foto) ontstaan.

Sorento heeft hierna noodgedwongen een poosje alleen gezeten. Zijn staart is nog redelijk in orde gekomen, maar hing sinds het incident wel een beetje af.

In diezelfde periode kwam Ella voor koppeling in pension. Ze had een ernstig gebitsprobleem, maar eigenares wilde haar na behandeling graag nog gelukkig zien met een partner. De zwakke Sorento die normaal gesproken nooit door ons zou zijn herplaatst, was in dit specifieke geval een optie.
Wat niemand eigenlijk had verwacht, gebeurde: het was liefde op het eerste gezicht tussen die twee.

Helaas liep het bij het nieuwe bazinnetje door omstandigheden alsnog mis met het liefdeskoppel en zagen wij geen andere mogelijkheid dan Sorento voorgoed bij ons te laten terugkeren.
Om de negatieve ervaring met een soortgenoot niet te laten beklijven, leek het me verstandig om zo snel mogelijk te proberen hem opnieuw te koppelen.
Dit lukte. Domínica (foto) en Daniëlla, een moeder en een dochter die kort daarvoor een gevoelig verlies hadden geleden, waren ogenblikkelijk van hem gecharmeerd. Liefdevol ontfermden de beide dames zich over de rustige en vriendelijke Sorento.

De geknakte staart werd het mannetje echter meer en meer tot last. Om die reden besloot ik de staart te laten amputeren.
Dit bleek een verstandige beslissing. Sorento kon hierdoor wat beter uit de voeten en liep niet langer het risico dat een kooigenoot per ongeluk op zijn staart ging zitten.
Door de liefdevolle aanwezigheid van zijn twee grote vriendinnen knapte hij uiteindelijk ook psychisch zienderogen op.

Sorento werd financieel geadopteerd door de eigenares van Ella én (enkele maanden later) door de ouders van onze vrijwilligster Odile.
Het geluk leek ons mannetje eindelijk toe te lachen.

Helaas…. Dit geluk heeft slechts kort mogen duren.
Begin juli dit jaar ontdekte ik dat Sorento urine lekte en dat zijn geslacht sterk was opgezwollen.
Een infectie van de urinewegen lag voor de hand.
Ik zette alvast een antibioticumkuurtje in, maar maakte voor de zekerheid toch ook een afspraak met de dierenarts. Dit omdat ik vreesde voor een achterliggend probleem, te weten een defect aan de nieren.
De dierenarts onderzocht Sorento en maakte een echo (foto). Hierbij werd niets verontrustends gevonden. Het zou ‘slechts’ gaan om een blaasontsteking.

De antibioticumkuur werd afgemaakt, maar leidde niet tot resultaat. Omdat ik overtuigd bleef van een nierprobleem, maakte ik opnieuw een afspraak met de kliniek. Deze keer voor het maken van een röntgenfoto. Het weekend stond namelijk voor de deur en ik wilde voorkomen dat Sorento uitgerekend die dagen nog verder in de problemen zou komen.

Bij het bestuderen van de foto werd duidelijk dat het nierbekken van Sorento sterk was vergroot. De urine kon geen kant meer op, o.a. omdat de urinewegen niet meer goed toegankelijk waren. Arm mannetje, wat moet hij een pijn hebben gehad….

Bij mijn terugkeer in de kliniek was Sorento al geeuthanaseerd.
Roerloos lag zijn staartloze lichaampje op de witte handdoek van de vervoerskist.
Domínica zat triest tegen hem aan en Daniëlla, zijn grote vriendin, hing ontredderd over hem heen.
Het was echt hartverscheurend om te zien hoe verdrietig de beide vrouwtjes waren. Hoeveel pech kun je ook hebben?
Sorento is al het vierde mannetje waarvan zij afscheid hebben moeten nemen….. Eerst overleed vader David tijdens de castratie, vervolgens hun zoon, c.q. broer Davíd Jr, daarna maatje Chilly en nu moeten zij weer afscheid nemen van hun beider lieveling Sorento……

Gedurende de avond en de nacht heb ik het lichaam van Sorento in de kooi laten liggen. Beide vrouwtjes zijn direct tegen hem aan gaan liggen. Tegen de ochtend hebben zij definitief afscheid genomen.
Vanmorgen trof ik ze intens verdrietig bij elkaar weggekropen op de eerste plank.
Arme Domínica, arme Daniëlla en ook: arme Sorento….

Mocht er een regisseur zijn van ons leven, dan heeft deze mij zo langzamerhand heel wat uit te leggen.

Dag lief vriendje van me. Rust zacht….
Wij zullen je nooit vergeten!

Toegevoegd 20 juli 2007

MADAME PELS

Madame Pels (foto) was een van de eerste chins van onze sponsor uit Antwerpen.
Ze was afkomstig van een dierenwinkel en verkeerde destijds in een belabberde conditie. Vanwege een ernstige infectie aan haar oor, moest een deel van het oor worden weggenomen.

Madame Pels bleek echter niet voor één gat te vangen. Ze was een echte vechter en overleefde menig andere chin binnen het Antwerpse gezin.
Toen ze een jaar of twaalf was werd zij blind aan beide ogen. Dit verhinderde haar niet haar dagelijkse leventje normaal voort te zetten.
Na het overlijden van haar grote vriendin Clara Pels bleef Madame Pels alleen achter. Helaas vond haar baasje haar toen al te oud om nog door ons te laten koppelen.

Eind 2006 kreeg Madame Pels een ernstige longontsteking. Ook had zij last van constipatie en trok zij opeens met haar achterpootje.
Madame Pels werd ogenblikkelijk naar Musselkanaal gereden en kwam bij ons in pension. Hier werd zij gelaxeerd en op een antibioticum gezet. Normaal gesproken zou zij binnen een week weer het dametje zijn geweest, maar deze keer het liep anders…..

Madame Pels kreeg heimwee en miste - naar later bleek – niet alleen haar directe verzorger, maar ook de Franse taal.
Op een avond veerde zij helemaal op bij een telefoongesprek met haar baasje, waarbij ik de telefoon op de luidspreker had staan. Vanaf dat moment sprak ik alleen nog maar Frans met haar (foto). Dit laatste heeft - zo heb ik duidelijk kunnen constateren - zondermeer bijgedragen aan haar herstel.

Na een paar weken besloot ik de eenzame oude dame te koppelen met Xandrin, een rosé mannetje (foto) dat na het overlijden van zijn zus alleen was komen te staan. De oude Madame Pels reageerde - ondanks haar blindheid - verrukt op deze jonge god.
Toch bleef haar grootste interesse naar mij uitgaan. Meerdere keren per dag ging ik bij haar langs om een gesprekje met haar te voeren, steevast in het Frans, want als ik het Nederlands tegen haar sprak negeerde ze mij straal. Nederlands was duidelijk beneden haar stand.
Op het laatste herkende ze mij aan mijn stap en zat ze al bij het deurtje als ze mij hoorde aankomen.
Madame Pels sliep eigenlijk nooit. Ze was altijd wakker en luisterde naar de geluiden in de opvang.

De relatie met haar werd zó bijzonder dat ik me wel eens afvroeg hoe het verder met ons zou moeten als haar baasje het tweetal naar Antwerpen zou halen. Die dag kwam steeds dichterbij….

Vlak voor een kortstondig verblijf van mij en mijn dochter in Luxemburg werd ik benaderd door een journalist die een stukje wilde schrijven over de bijzondere relatie tussen mens en dier.
Of wij misschien een chin hadden waarmee ik een heel bijzondere band…
Die had ik. Meerdere zelfs, maar die met Madame Pels, zo liet ik hem weten, was wel heel bijzonder….
Dinsdags vóór mijn vertrek vond het interview plaats, donderdags kwam de fotograaf en de week daarop stond het interview in de bijlage van het Reformatorisch Dagbad. Tot op de dag van vandaag komen bij ons hartverwarmende reacties op dit artikel binnen.

Na mijn terugkeer uit Luxemburg was Madame Pels zichtbaar beledigd. Zo wilde ze bijvoorbeeld niet op mijn hand stappen.
Hoe had ik het ook in mijn hoofd kunnen halen om er zes dagen tussenuit te knijpen en haar achter te laten bij mensen die geen Frans met haar spraken?
Het heeft zeker een week geduurd alvorens de oude dame weer gevoelig was voor mijn lieve Franse woordjes.

Zaterdag, 9 juni trof ik tot mijn verbazing enkele bloedspatjes in haar kooi. De herkomst liet zich niet herleiden. Madame Pels zag er goed uit, ze was alert en produceerde prachtige keutels. Ook Xandrin had geen verwondingen.

Nog diezelfde avond echter liep het gruwelijk mis. Toen ik Madame Pels oppakte om even met haar te knuffelen en te praten, voelde ik dat er een flink stuk endeldarm uit haar achterlijf hing.
In allerijl zijn we naar de dienstdoende spoedarts gereden. De prognose bleek heel slecht. De prolaps was namelijk niet ontstaan door persen, maar door verslapping en scheuring van spiertjes die de endeldarm op hun plaats plegen te houden. Pure ouderdom….

Madame Pels is in overleg onder plaatselijke verdoving geopereerd. Met de haar zo typerende waardigheid onderging zij alle handelingen.
Midden in de nacht zijn we met de oude dame naar huis gereden.
Ik heb haar antibioticum en een pijnstiller gegeven en ben nog een paar uurtjes opgebleven om haar in de gaten te houden. Madame Pels leek zich goed te houden.

De volgende morgen trof ik haar tot mijn opluchting fier op het dak van haar wilgentenen huisje (foto): ‘Bonjour, Madame Pels! Ça va? As tu bien passé la nuit ?’

Maar Madame Pels bleek de nacht helemaal niet goed doorgekomen….
Toen ik haar in mijn armen nam voelde ik dezelfde natte uitstulping als de avond ervoor. De endeldarm had zich dwars door het hechtmateriaal een weg naar buiten gezocht. Arm dier ….

Hoe oud Madame Pels uiteindelijk is geworden, zullen we nooit weten. Ze was zeker zestien jaar, maar ze kan net zo goed al twintig zijn geweest….
Slechts één ding staat vast: voor haar baasje in Antwerpen en voor mij zou iedere leeftijd waarop zij was gestorven, te jong zijn geweest….

Madame Pels is op zondagmiddag, 10 juni, waardig en in alle rust heengegaan.
Binnenkort zullen wij haar lichaam naar Antwerpen brengen. Hier zal zij worden begraven bij de andere chins in de tuin van haar baas.

Chère Madame Pels, Merci pour tout ce que tu m’as donné ta presence ton amitié et ton amour, ta confiance inconditionnelle Nos conversations me manguent déjà Adieu ma chérie Je ne t’oublierai jamais..... Nous nous reviendrons Ellen

Toegevoegd 11 juni 2007

INDIAAN

Indiaan was afkomstig van het horrorhuis in Lelystad. Samen met zijn vrouwtje Chinca en twee dochters van toen een paar maanden oud, woonde hij in een zwart aangebrande oven van de totaal vervuilde keuken van de bewoonster.

Indiaan was de eerste chin van eigenares. Alle in het perceel aangetroffen chinchilla’s (30 nog levende in de woning en een kleine 300 kadavers in de tuin) zijn, direct of indirect, nakomelingen van Indiaan. De keren dat zijn heerschappij door manlijke pubers op de proef werd gesteld moeten - getuige zijn gehavende lichaam - talrijk zijn geweest.

In onze opvang dwong Indiaan ieders respect af: hij was stoer, manlijk, maar ook heel kwetsbaar en onvoorstelbaar lief.
Toen recent een van zijn dochters moest worden ingeslapen vanwege een gebitsprobleem, was hij dagen achtereen ziek van ellende.

Chinca (foto), het vrouwtje van Indiaan, was drachtig en heel zwak toen ze in november 2005 bij ons in de opvang kwam.

Al vrij snel na de geboorte van haar dochter Esperanza, ontwikkelde zich bij haar (zoals bij de meeste chins uit dit horrorhuis) een gebitsprobleem.
We hebben haar een aantal keren laten helpen. De tussenpozen werden echter steeds kleiner en heel recent werd zij ook nog blind.

Esperanza (Spaans voor Hoop) was de dochter van Chinca en de allerlaatste directe nakomeling van Indiaan. Ze werd in de opvang geboren en had een zeer slechte start. Dagenlang heeft haar leven aan een zijden draadje gehangen.
Als door een wonder kwam zij nadat zij 14 dagen achtereen, ondanks de dwangvoeding, alleen maar was afgevallen, terug op haar geboortegewicht. Vanaf dat moment ging het iedere dag een stukje beter met haar.

Esperanza was de oogappel van Indiaan. Als moeder Chinca te moe was om aandacht aan het kleintje te geven, nam Indiaan deze zorg met veel plezier van haar over. Hij masseerde haar buikje, likte haar kontje schoon en hield haar capriolen nauwlettend in de gaten.

Esperanza ontwikkelde in 2006 een beginnend gebitsprobleem. De prognose was zondermeer slecht. Misschien had zij nog enkele maanden ‘meegekund’. We konden het echter niet over ons hart verkrijgen om haar ouders te laten inslapen en vervolgens toe te zien hoe Esperanza in eenzaamheid achter zou blijven.
Ze kwam niet meer in aanmerking voor herplaatsing en om haar nog te koppelen aan een gezonde chin die, naar verwachting, over enige tijd dan ook weer heel verdrietig zou zijn, leek ons geen goed idee.
Daarbij kwam dat Esperanza al zoveel verdriet had gekend vanwege het overlijden van haar oudere zussen, dat wij vreesden dat zij de knop wel eens zou kunnen omdraaien. De band met haar vader was immers veel en veel sterker.

Op 7 juni 2007 hebben wij het complete gezinnetje laten inslapen in de kliniek van Klijndijk. We missen hen alle drie, maar het verdriet om Indiaan is immens.
We kunnen ons dan ook nauwelijks voorstellen dat dit gebochelde, breekbare en ons zo dierbare ventje nimmer meer enthousiast op onze hand zal stappen….

Dag lieve meiden, dag bijzondere kerel…. Rust zacht…..


Toegevoegd 9 juni 2007

17-02-2008